De ware Joseph heeft mooie krullen

Zijn de Josephs minder leuk dan de Maria’s? Een beetje wel. Meisjes zijn leuker om naar te kijken, ze hebben leukere kleren aan, ze gebruiken make-up, ze lijken daardoor meer verschillende kanten te hebben. Maar de jongens zijn geen straf om naar te kijken.

U weet toch hopelijk wel waar het over gaat hè? Over waar we tegenwoordig zaterdagavond naar kijken. De nieuwe Andrew Lloyd Webber show, Any dream will do, de zoektocht naar een musicalhoofdrolspeler. Vorig jaar werd een Maria gezocht, de vrouwelijke hoofdrol in The Sound of Music die Andrew Lloyd Webber in het Londense West End op de planken ging brengen, nu wordt de mannelijke hoofdrol voor Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat gezocht. De formule is hetzelfde: geweldige theatershows met de gemeen charmante presentator Graham Norton, een panel van deskundigen dat sturend commentaar geeft, en ALW zelf gelijk keizer Nero op een soort troon die soms iemand mag redden die door het publiek weggestuurd dreigt te worden, want het publiek beslist. Heel gewaagd, maar dankzij het panel en ALW wordt het publiek wel vaardig in een bepaalde richting gestuurd.

Er zijn nu nog zes knappe jongens over. De stoere bouwvakker die zaterdagavond weg moest, bedankte heel aandoenlijk en oprecht dat ze iemand zoals hij, die helemaal geen ervaring had in this business zo ver hadden laten komen. Hij kon heel goed zingen, maar hij was een te ruwe diamant. Dixit de keizer.

Het is niet moeilijk om alsnog te gaan kijken hoor, ik zeg het maar, dat er niet iemand thuis zit te denken: ik ga het toch niet meer snappen. Jawel. De kandidaten worden elke keer voorgesteld, je kent ze heel snel, en het panel ken je ook heel snel, en ALW ken je toch al en dan heb je een heerlijke avond met al die jongens die allemaal geweldig kunnen zingen en zich behoorlijk gedragen en niet allemaal van die melige ‘dan heb ik zoiets van’-zinnetjes zeggen. De leukste is Lee, vind ik, met knappe krullen. ‘Awesome’ was-ie geweest zaterdag, zei ALW en dat was ook zo, een prachtig, ontroerend lied zong hij. Maar of hij het wint? Je lievelingen worden altijd weggestuurd en dan moet je een nieuwe nemen.

Het viel daarna dubbel niet mee om naar het songfestival te kijken. Wie verzint zoiets nu, bij wijze van zaterdagavondamusement. Een taaie plicht voor iedereen, niet het minst voor de commentatoren van wie vooral Paul de Leeuw de indruk maakte dat dit alles hem onuitsprekelijk vermoeide. De andere commentator, Cornald Maas, zag overal travestieten, wat heel informatief was want als je het niet wist, zag je ze niet. Maar ze waren er dus bij bosjes. Net als in het zwart geklede vrouwen met leer en zwarte oogschaduw, die met gevaarlijke gezichten iets deden dat op de winnende Finse rock van vorig jaar moest lijken vermoedelijk. Verder schijnen allerlei mensen boos te zijn op Oost-Europa, omdat er zoveel Oost-Europese landen zijn waar ze ook zangers en zangeressen hebben die allemaal mee mogen doen. Volgens Maas waren de Oost-Europeanen gewoon beter. Moet eerlijk zeggen dat ik geen opmerkelijke kwaliteitsverschillen heb gehoord, het was naar mijn sterke indruk allemaal niks, en hoe iemand de dulle winnende hit van de Servische zangeres „een mooie, rustige, krachtig gezongen ballade” kan noemen, zoals Maas deed, is mij een raadsel. Het wás niet mooi, het is een stom lied en het wordt stom gezongen – hadden ze ’ns naar Lee moeten kijken, dát was een mooi, rustig, krachtig gezongen lied, met iets smartelijks erin ook toen hij zong dat hij beter weg kon gaan…Nee! Lee!

Discussieer over deze column op www.nrc.nl