Tenure track (1)

Als jonge en gedreven wetenschapper lees ik met meer dan gewone belangstelling artikelen die gaan over het nieuwe personeelsbeleid van de Nederlandse universiteiten (W&O 28 april). Sijbolt Noorda verdedigt als voorzitter van de vereniging van universiteiten (VSNU) het idee van een `tenure track`-systeem dat talentvolle onderzoekers aan het begin van hun carrière een duidelijk parcours zou kunnen bieden. Dit lijkt mij, als jonge wetenschapper met een tijdelijk contract, inderdaad een mogelijke oplossing voor het vergrijsde panorama dat de Nederlandse universiteiten nu bieden en ik lees aandachtig verder. Ook Noorda's vaststelling dat een dergelijk systeem nooit rigide zou moeten worden ingevoerd, maar ruimte zou moeten bieden aan ongewone carrières begrijp ik volkomen.

Tot dat me in de volgende bijzin duidelijk wordt op welke ongewone carrières Noorda doelt, namelijk die van vrouwen die kinderen willen krijgen en dit wensen te combineren met een academische baan.

Ongewone carrière? Bijna ontsnapt mij een lange tirade over vastgeroeste denkbeelden en man/vrouwverhoudingen binnen de Nederlandse academische wereld. Als jonge en vrouwelijke wetenschapper sla ik de krant woedend dicht, en besluit dan mijn boosheid maar in iets productiefs om te zetten en op deze zonnige zaterdag aan mijn publicatielijst te gaan werken.