Onthoofd

Vandaag begint de Giro, zonder Ivan Basso. Is dat niet het Vaticaan zonder Benedictus? Je kan nog duizend keer roepen: „Dank u voor die bloemen”, maar wat doe je met bloemen als er geen mensen meer zijn?

De Giro is onthoofd. Gedoemd tot toerisme. Vervloekt als romance. Het wordt hengsten en sprinten, en wie de winnaar is, doet er eigenlijk niet toe. Uitgerekend de Giro heeft nood aan oude helden, aan ex-winnaars, aan patina. Het was niet toevallig dat Gino Bartali tot aan zijn dood op het roze podium stond van de Gazetta. Als Fausto Coppi nog had geleefd, had hij er ook gestaan. Historie kweken, heet dat. In de Tour de France zijn ze al een eeuwigheid verder. Daar gaat het niet om het podium, daar gaat het om illusie.

Ik zag Ivan Basso op zijn persconferentie. Gevallen engel, tot in de enkels gearticuleerd en geparfumeerd. Hij zei dat hij nooit doping had gebruikt, maar vorig jaar wel in de verleiding van het experiment was gekomen. Onder de vakkundige leiding van dokter Eufemiano Fuentes. Bloedzakje links, bloedzakje rechts. En wat dan nog?

Zou er ooit een Girowinnaar zijn geweest zonder doping? Felice Gimondi, nog steeds de mannequin van het peloton, zou bij God niet weten wat doping is. Eddy Merckx, nochtans positief bevonden in de Giro, ook niet. En over Moser, Pantani en Simoni kunnen we kort zijn: kinderen aan de snoep, zonder bewustzijn. Zo ze al iets pakten, was het op voorschrift van oma. Bij bevel, want tenslotte: kinderen.

Ivan Basso is een mooie, lieve man. Je zou denken: te bedeesd voor uitheems bezoek aan een arts. Al helemaal aan donkere gangen van laboratoria. Moeder verloren aan kanker, zus permanent in miserabele spreidstand, kindje dat onduidelijke tekeningen inkleurt. Van anus naar scrotum: de condition humaine van Ivan Basso. Een gekruisigd misverstand.

Ivan sprak rare zinnen, op zijn persconferentie. Hij was wel van het spul, maar alleen in blijde verwachting. Voor het geval testikels van waarde zijn, dan maar testikels puur natuur. Die tekst. Hoezo hematocrietwaarden?

Mij zijn razzia’s in het peloton iets te gortig. Wie zou er niet gespoten en gesnoven willen zijn in de orde van Sophie Hilbrand? Rijkman Groenink zou nooit beter in zijn vel hebben gezeten.

Het dopingfeuilleton in het wielrennen komt mij de strot uit. Reken maar dat Alejandro Valverde straks naar het schavot van de UCI wordt geleid. Of wie weet, Michael Boogerd en Thomas Dekker. Kunnen de peetvaders van het Binnenhof, de beurs en de hele regering ook niet aan de bloedprik?

De Giro is een panorama van schoonheid, troost en familiale geborgenheid. Ik weet nu al dat op de Zancolan mensen klaar staan om krantjes uit te delen tegen kou en tegenwind. Waar vind je dat nog? Niet in Zeewolde.

Straks wordt Alejandro Valverde ontmaskerd als Fuentes-patiënt. Wat blijft over? Is het niet beter om het hele peloton op te doeken? Maak van wielrennen een vrouwensport, zeg, op gezag zowaar van KNVB-voorzitter Jeu Sprengers. Ook nog in de swing van de ontlastende heupen van Erica Terpstra.

Jawel, het onzegbare verdriet van Ivan Basso ken ik als geen ander. Maar mij blijft hij voor mij eerder een slachtoffer dan een pedaalslag van Bjarne Riis. Want: uiteindelijk heeft Riis geen enkele verwantschap meer met zijn pedaalslag van jaren gelegen.

Het offer is gebracht. De wielersport heeft alweer zichzelf gereinigd. De Giro wacht op de schoonheid van onbespoten maagden. Op de schoonheid van bidon en abandon?

Ik kies voor Basso.

Vreemd bloed, allicht. Eerder geheeld naar een bankrekening dan naar de fiets. Maar toch, een lieverd op pedalen. Gelukkig te trots voor een dna-signatuur à la Marco Pantani: Gesoigneerde wanhoop op hoge hakken.

En wie zijn wij? Natuurlijk kan de Giro niet dantesk genoeg zijn, de Vuelta ook niet, de Tour al helemaal niet. Wij: spek- en eiereneters willen sensatie. Begin er maar aan, in de eerste bocht van de Monte Croce. Een berg geeft nooit thuis. Ook niet voor gedopeerden.