Het fijne van rooms zijn

In Spakenburg vraagt Joep Habets zich of de tachtigjarige oorlog voor niets is gestreden

Wie zei dat het nieuwe kabinet niet voor nieuw elan in de samenleving zorgt? Het neo-christelijke, post-socialistische kabinet met een roomse rand brengt het Eteneetteam in elk geval op nieuwe ideeën. We verkennen de gastronomische situatie in Spakenburg.

Wat blijkt, rooms rukt op! Twee Italiaanse restaurants liggen bij de schilderachtige oude scheepswerf en wat verderop huist een Spaans tapasrestaurant. De Spanjaarden zijn terug, hebben we daarvoor de tachtigjarige oorlog gestreden?

Uit het rijtje restaurants aan de Kerkstraat kiezen we het restaurant met de meeste ambitie, De Mandenmaaker. Het is gevestigd in een aantal voormalige vissershuizen, vroeger vlochten de Spakenburgers hier de manden voor de visvangst. Oude elementen als balkenplafonds en tegeltjes zijn gehandhaafd, de kleuren blauw en appelgroen zorgen voor een actuele toets. De Mandemaaker heeft verbouwingsplannen en sommige delen van het interieur zijn daar wel aan toe.

De Mandemaaker biedt een ruim visaanbod. Na het lezen van de kaart stelt zich het rentmeesterschap over Gods schepping aan de orde. Mag je nog paling of tong aanbieden nu die soorten in hun voortbestaan worden bedreigd? Het fijne van rooms zijn is dan weer dat je kunt zondigen. Je moet voor zo’n zonde wel boeten. De gebakken tong vergt meer dan een derde van de 140 euro die we voor twee personen uitgeven.

Er is nog geen verse paling in het voorjaar, dus het menu krijgt een wat minder zondig karakter. Ook minder couleur locale, maar Spakenburg biedt de wereldkeuken als alternatief. Neem bijvoorbeeld de schelvis gepaneerd met Japans broodkruim en geserveerd met gember-kerriesaus.

De Spakenburgse vissoep blijkt een heldere visbouillon die goed is gevuld met zalm en witvis. Het typisch Spakenburgse ontgaat me. Bij de frisse salade is het wel duidelijk, daarvan vormen reepjes gerookte paling het hoofdbestanddeel. De sla met rode ui is klein gesneden. De overvloedige dressing maakt het drassig. Hij is ook te sterk van smaak en overheerst de lichtgerookte paling.

Uit de wijnkaart kiezen we de Chardonnay Semilion van Wolf Blass, de wijnmaker van Duitse origine uit Australië. Het is een stevige wijn met frisse tonen van citrus. Het is een weinig complexe, maar wel prettige wijn bij de gebakken vis. Van de tong heb ik geen spijt, die is van fors formaat en uitstekend gebakken. Gelukkig laat de bediening me het genoegen hem zelf te fileren. Op het bord gaat de vis vergezeld van het onmisbare schijfje citroen, een stevige aardappelpuree en rechttoe rechtaan bereide spinazie van uitstekende kwaliteit. Aan de overzijde ondervindt de schelvis gelijkaardige waardering.

Als extra garnituur komen er bakjes op tafel, het ene gevuld met erg vette gebakken aardappeltjes, het andere met gemengde sla voorzien van dezelfde dominante dressing die we eerder tegenkwamen. Bij de ijsdesserts, parfait van witte chocolade en truffelparfait en kwarkkirschijs met amarenekersen, vermoed ik de hulp van de groothandel. Mocht het niet zo zijn, dan mag de kok het als een compliment beschouwen. De desserts zijn weliswaar niet exquis, maar wel smakelijk. Ze tonen een bijna roomse blijmoedigheid.

De Mandemaaker, Kerkstraat 103 Spakenburg, 033 2980255, www.demandemaaker.nl