‘Teflon Tony’ en twee jumpende ministers

,,Een mooie Blairiaanse toespraak.”

Zo typeerde Philip Freriks in het NOS Journaal van acht uur de eerste goodbye speech van de Britse premier.

En ja, het was opnieuw „bijna hallucinerend”. Alleen moesten kijkers daarvoor wel overschakelen naar de BBC. Drie zinnen in het NOS Journaal en bij elkaar één minuutje in EénVandaag, Netwerk en Nova: dat was wat de publieke omroep van de toespraak liet zien.

Staand achter een katheder keek Blair achttien gloedvolle minuten terug op tien jaar Downing Street 10. Begon met een grapje, bedankte adviseur, vrouw en volk en bood ook excuses aan voor de fouten die hij had gemaakt, zonder ze te noemen. Met in elke alinea een slogan, de pauzes zorgvuldig getimed en de blik secuur gekozen. Blair, zei Gerrit Zalm in Nova, heeft charisma.

Kom daar in Nederland maar eens om.

In het NOS Journaal stonden twee ministers te jumpdansen.

Ik wreef mijn ogen uit. Satire? Nog geen maand geleden hinkepinkten de helden van Koefnoen zo op het Binnenhof. Als alter ego’s van Balkenende, Bos en Rouvoet.

Freriks hielp. Dit is nieuws: de ministers promoten het bewegen. „Zo te zien”, lachte hij, „gaat het minister Rouvoet beter af dan minister Klink”.

Zou Teflon Tony nou ook gaan jumpen voor BBC News? Dat paste vast niet in zijn theatershow. Glad maar altijd stijlvol, begrepen we uit twee best boeiende portretten die EénVandaag en Netwerk maakten. Met eigen verslaggevers in Groot-Brittannië – hoera: eindelijk weg uit navelstaardersland en de Hollandse bril afgezet!

We zagen hoe helikopters Blairs tocht naar Sedgefield filmden alsof hij de opgejaagde O.J. Simpson was en later mochten Britse parlementsleden hem als leider karakteriseren. Al zijn performances, zeiden ze, waren tot in de puntjes gespind, gescript en geregisseerd. Blair zelf voegde daar het noodzakelijke tikje bevlogenheid en gevoel voor timing aan toe.

Timing. Ha!

Dat politieke gevoel toonde premier Balkenende deze week nou net wel. Op de sterfdag van Pim, in een interview met het Journaal. Hij nam kritische Fortuynisten de wind uit de zeilen door ze voor te houden dat hun Pim aan de basis stond van zijn generaal pardon voor uitgeprocedeerde asielzoekers. En daarna ratelde de minister-president nog een heleboel ander Haags stijfsel. Alleen durfde ja-knikker Bram Schilham daar niet tussen te komen.

Dat is toch wel jammer. Houden de meeste ministers zich schuil zolang ze hun honderddaagse snuffelstage niet hebben afgerond, worden de paar die zich laten interviewen nauwelijks kritisch bejegend. Alleen Bert Koenders van Ontwikkelingssamenwerking overkwam dat. Claudia de Breij pakte hem een maand geleden in DWDD keihard aan. Wat een draaikonterij dat hij als Mister Irak nu als minister een kabinet instapte dat een Irakonderzoek verbood! Maar Koenders wist zijn misstap te verkopen als een succes. Zagen we het goed of zat daar een jonge Blair?

Een te voorbarige conclusie. Dat bleek gisteren in Nova. Gedesillusioneerd vertelde hij aan een gehaaste Twan Huys hoe zijn missie in de Soedan-regio was mislukt. Om veiligheidsredenen mocht hij de provincie Darfur niet in. Gesprekken met rebellen werden gedwarsboomd door de regering. Dus had hij alleen gesproken met een president met liters mensenbloed aan zijn handen.

Met lange tanden. Zagen we op een foto.

De bewegende beelden moesten bewaard blijven voor het NOS Journaal van vanavond.

Discussieer over deze column op www.nrc.nl/ogen