Omar Pene vormt achtergrond bij gezellig dorpspleinrumoer

Concert: Omar Pene & Le Super Diamono. Gehoord : 10/5 Tropentheater, Amsterdam. Verder: 11/5 Zuiderpershuis, Antwerpen, 12/5 RASA, Utrecht.

Zijn band kon in de jaren tachtig concurreren met de Super Étoile van Youssou N’Dour, maar anders dan N’Dour brak hij in het Westen nooit echt door. Misschien deed hij er ook weinig moeite voor, de Senegalese zanger/bandleider Omar Pene (1956). Hij zong zelden in het Engels of Frans en misschien was hij wel te zorgeloos om continu op zijn winkel te passen. De manier waarop Omar Pene gisteravond in het Amsterdamse Tropentheater opkwam was in elk geval opvallend onopvallend voor een popzanger die in zijn vaderland op handen wordt gedragen.

Hoewel zijn band nog steeds dezelfde naam draagt als een kwart eeuw geleden, was er van die leden maar één bekende: Pap Dembel Diop, die stoïcijns maar fantastisch baste. De rest, twee gitaristen, twee zangeressen en één percussionist (de tweede was niet op komen dagen) rommelde geruime tijd maar een beetje aan. Dat lag behalve aan die musici zelf ook aan het feit dat Pene niet de moeite genomen had zijn liedjes degelijk te arrangeren. Er was zelden een exact begin en eind aan de liedjes, tussen de gitaristen bestond geen duidelijke rolverdeling en de zangeressen leken soms te moeten raden of hun inzet op dat moment wel gewenst was

Vlak voor de pauze op stapel stond kreeg de band alsnog voldoende de geest om het publiek aan het dansen te krijgen, maar dat de zaal toen net was volgestroomd met Senegalese Nederlanders met hun horloge nog op wintertijd, had daar wellicht ook iets mee te maken. De statige theaterzaal van het Tropeninstituut veranderde als bij toverslag in een dorpsplein met alle daarbij behorende actie. Met de band als bewegend decor werden er handen geschud, kostuums bewonderd, foto’s gemaakt en telefoongesprekken met thuis gevoerd.

Toen er na het afhandelen van deze familiezaken steeds meer mensen op het podium klommen om voor één minuut beroemd te worden, werd het uiteraard nog gezelliger. Nu begonnen de liedjes uit te dijen tot een kwartier of langer.

Niemand die nog in de gaten had dat de stem van Omar Pene, ooit bijna net zo betoverend als die van N’Dour, was gekrompen tot één octaaf.