Nee, nee en nog eens nee

De reputatie van het vrouwenduo The Suicidal Birds verspreidt zich snel. Anarchisme of punk speelt geen rol in hun muziek. „Maar we houden wel van een beetje agressie.”

The Suicidal Birds: Clay (links) en Jessie foto Sake Elzinga Nederland - Bakkeveen- ( Friesland ) -09-05-2007 Muziekband The Suicidal Birds , (links) Chay en Jessie ( rechts). Foto: Sake Elzinga Elzinga, Sake

Rechts is een groen weiland, links een donker dennenbos. Daartussen staat het ‘nest’, een zelf verbouwde caravan met zonneterras, en een schuur met een oefenruimte erin. De wanden zijn geïsoleerd met hooibaaltjes. Want al wonen The Suicidal Birds op het Friese platteland, in wat de ‘middle of nowhere’ lijkt, de buren een kilometer verderop klagen toch over de bassen.

Naast het nest is de moestuin waar Jessie courgettes, sla en stokbonen verbouwt. Een kleine windmolen zorgt voor energie. Daarop lopen de lampen en de pick-up. Niet de wasmachine, die trekt te veel stroom. Hier, even buiten Bakkeveen, wonen en werken Jessie en Chay, ofwel The Suicidal Birds.

Ondanks hun pastorale herkomst, maken zangeres/bassiste Chay en zangeres/gitariste Jessie (achternamen niet bekend) muziek met een ‘no’-gevoel. Dat spreekt niet alleen uit de titels van hun liedjes (‘No Nada’, ‘No Summer’, ‘No Fun No Art’, ‘No Use’), maar ook uit hun getergde geluid. Jessie’s stem klinkt of ze zingt door een kapotte megafoon, en de gitaar wordt door een batterij vervormende effecten gejaagd. Het is een verrot geluid, dat de parels van melodieën die razendsnel voorbijtrekken moet maskeren.

Een paar weken geleden traden The Suicidal Birds op in voormalig kraakpand OCCI, in Amsterdam. Daar zorgde hun ‘no’-energie voor een feest. De ongeveer vijftig aanwezigen die eerst aan de bar hingen, werden zodra het optreden begon als door een magneet naar het podium getrokken. Daar stonden de twee vrouwen, begeleid door een drumcomputer: Chay – groot, rustig, – op bas, en Jessie – pezig, furieus – graaiend over haar gitaarhals.

Of ik ‘bloedende oren’ had, informeert Chay na afloop. Waarom spelen ze zo hard? „We willen dat je omringd bent door geluid. Zodat je niet gestoord wordt door het geklets van anderen of de val van een bierflesje. Het is een roes van drie kwartier, als het afgelopen is word je weer wakker.”

Nu is het een zonnige

lentemiddag in Bakkeveen. De tuin ruikt naar honing. Een hondje scharrelt over het erf. De naam Suicidal Birds komt van de vinken en koolmeesjes die hier in de herfst beukenootjes eten, en daarna verdwaasd overal tegenaan vliegen. „In de herfst dat we deze naam bedachten, waren het er opvallend veel”, zegt Chay. Jessie: „Misschien dat er iets in die beukenootjes zit.”

The Suicidal Birds hebben al twee cd’s gemaakt (Z–list in 2005 en Versus Life in 2007), in het voorprogramma gespeeld van Dinosaur Jr., en getoerd in binnen- en buitenland, maar landelijk zijn ze nog niet bekend. De twee doen alles zelf. Ze zitten bij een platenmaatschappij, Tocado Records in Rotterdam, maar die is klein en regelt voornamelijk de distributie van de cd’s. Zeven dagen per week is Chay in contact met programmeurs in heel Europa om concerten te regelen. Want al zijn er nog niet veel cd’s verkocht, hun live reputatie verbreidt zich snel. Voor de zomer zijn er optredens gepland voor Frankrijk, Noorwegen, Denemarken en Duitsland. Nederland wordt tussendoor bediend met optredens in onder meer Haarlem, Zaandam en Appelscha.

Jessie verdient nu nog haar geld in een metaalbewerkingsbedrijf. „Maar volgend jaar kunnen we waarschijnlijk leven van de muziek”, zegt ze.

Chay: „Je moet niet op de bank blijven zitten wachten tot er iets gebeurt. Ik had al een website gemaakt voordat we goed en wel bestonden. Om te zorgen dat mensen ons meteen konden vinden.” Na ieder optreden slaat Chay aan het ‘netwerken’. Met de muzikanten van de andere bands probeert ze concerten te regelen. „Op die manier hebben we al in allerlei landen kunnen optreden. Vaak in heel kleine zaaltjes. Zo stonden we laatst in Engeland voor een handvol mensen. Maar toen hebben we wel een paar sessies voor de BBC-radio gedaan. Dat helpt je dan ook weer verder.

„Soms spelen we voor driehonderd euro, soms alleen voor eten en benzine. Maar dan ontmoet je daar mensen die iets organiseren waarvoor je weer wel betaald wordt.”

De liedjes op Versus Life, de tweede cd van The Suicidal Birds, maakte Jessie in haar eentje. In de oefenruimte die tegelijk studio is, zingt ze eerste stem en de koortjes, speelt ze gitaar, en programmeert de drumcomputer. De opnamen maakt ze op een simpel computerprogramma, CoolEdit.

Jessie heeft de ideeën, en Chay weet de manier om ze uit te voeren. Chay zoekt vuilnishopen en rommelmarkten af voor oude microfoons, ‘bakkies’ (effectapparaten) en pedalen. Ze reviseert ze, en voegt ze toe aan de verzameling. „Ik omschrijf hoe het moet klinken, en dan heeft Chay wel ergens een effect of microfoon, waardoor het inderdaad zo uitpakt.”

Ze kan niet zingen, zegt Jesse. Daarom zingt ze door een ‘delay’ of ‘distortion’, die eigenlijk voor gitaar bedoeld zijn, tot het suist en knettert. „Ik houd niet van keurige spullen. Een goede microfoon over een slechte geluidsinstallatie gaat nog, maar een goede microfoon over een goede installatie vind ik niks.”

Chay loopt naar de schuur en komt terug met een microfoon die eruit ziet als een ouderwets speakertje. „Kijk, een echte Revere, gevonden bij het afval, ergens in Duitsland. Die klinkt geweldig. Er ontbrak alleen een kabeltje. Dat heb ik even gesoldeerd.” Jesse: „Dat is het nadeel van werken met oude spullen, er gaat ook vaak iets kapot.”

Chay: „Daarom heb ik altijd mijn eigen gereedschapskist bij me, met tangetjes, soldeerbout en een doos met zekeringen. Om alles te kunnen repareren dat vlak voor het optreden stukgaat.”

Waar het ‘nee-gevoel’ in hun muziek

vandaan komt, is niet duidelijk. Zo teruggetrokken op het platteland, met zelf verbouwde groenten en eigen windmolen, zou je kunnen denken dat de twee zich afwenden van de maatschappij. Maar dat is het niet. Bij The Suicidal Birds speelt geen anarchisme, en ook geen punk-agressie. Hun ‘no-energie’ ontstaat door keihard nee zeggen.

„Ik houd wel van een beetje agressie in muziek, maar ik zeg niet specifiek ergens nee tegen”, zegt Jesse. „Het is intuïtief: ‘Nee, dat wil ik niet’, of ‘Oh nee, dat dat zo gaat!’

„Mijn teksten zijn eigenlijk nogal inhoudsloos. Als ik een nummer maak, zing ik eerst in onzin-taal, later zoek ik er Engelse woorden bij.” Of Spaanse, zoals in het razende ‘No Nada’. „Die tekst komt voor een groot deel van een Spaanse menu-kaart: ‘no vino’, geen wijn, ‘no manzano’, geen appel, en ‘no zarzuela’, geen visschotel.”

De zomer, met verschillende tournees door Europa, lonkt. Morgen gaan ze een camper kopen, dat maakt toeren makkelijker. „Als je een week in Frankrijk bent, heb je niet alle dagen optredens”, zegt Chay. „Meestal verbleven we tussendoor bij mensen thuis. Dan moet je ook steeds al je apparatuur naar binnen slepen, anders wordt je bus met inhoud gestolen. Als we straks met de camper gaan, kunnen we daarin slapen. Met de apparatuur.”

Jessie: „Want wij zullen het toch niet snel echt ‘maken’. Dat lukt maar een enkeling. Dan heb je luxe hotels en roadies die alles voor je doen. Toch moet ik er niet aan denken dat een ander met mijn spullen gaat lopen sjouwen.”

Chay: „Na vijf uur rijden is het juist lekker om je even in te spannen.”

Jessie: „Stel je voor dat je zo uit de auto in de kleedkamer moet gaan zitten wachten op de soundcheck.”

Chay: „Of nog erger, dat iemand anders ook je soundcheck doet.”

„Vreselijk”, zegt Jessie. „Dan ging ik heel erg aan de drugs, geloof ik.”

‘Versus Life’ is uitgebracht door Tocado Records. Optredens: 13/5 The Cave, Amsterdam; 18/5 Exit, Rotterdam; 19/5 Counter Culture Festival, Utrecht. Zie www.suicidalbirds.com