Hij klapte in zijn handjes en bewoog ritmisch met zijn hoofdje

Zondagavond zat ik met mijn broer naar de Franse presidentsverkiezingen te kijken. (U denkt: groot nieuws, Aaf, het is inmiddels vrijdag. Maar het bruggetje komt zo) Nicolas Sarkozy werd gehuldigd. Met zijn entourage, bestaande uit zoons en dochters die goddank niet op hem leken en allerlei mensen die elkaar constant klapzoenen gaven, stond hij op het podium. Eerst hield hij een speech waarin het woord ‘FRANCE!!!’ heel vaak voorkwam, en daarna zong hij het volkslied.

Tot zover niets aan de hand. Sarkozy zingt wel vaker het volkslied.

Maar toen gebeurde er iets vreemds. Iemand naast Sarkozy greep de microfoon en begon heel hard en Edith Piafferig een chanson te zingen. Dit was kennelijk gepland, want Sarkozy keek geamuseerd toe. Na haar lied greep de volgende persoon de microfoon en zong óók luidkeels een chanson. En toen nog iemand.

Ik lette vooral op Sarkozy. Hoe ongemakkelijk moest dit voor hem zijn, dat hij naast die brullende troubadours moest staan terwijl zij hem toezongen over de ‘enfant’ en de ‘patrie’. Maar hij stond er ontspannen bij, klapte in zijn handjes, en bewoog ritmisch met zijn hoofdje. „Dat kunnen alleen Franse politici,” zei mijn broer. „Stijlvol reageren op een totaal potsierlijke vertoning.”

Dat is waar. Nederlandse politici weten zich wel een houding te geven als ze in hun veilige blauwe bankjes zitten, of achter de interruptiemicrofoon ‘Meneer de voorzitter’ zeggen. Maar zodra ze in minder voorspelbare situaties terechtkomen, gaat het mis. Ik noem een Wim Kok met computermuis. Een Balkenende met skateboard. Een Rita Verdonk in bikini. (Niet echt gebeurd hoor, maar stel je toch eens voor.)

Daarom hield ik mijn hart vast toen ik gisteren op het Jeugdjournaal zag dat André Rouvoet was gaan jumpen met kinderen. Jumpen is een nieuwe dansmode: springen op muziek. Met mijn gezicht alvast half achter mijn handen wachtte ik het item af. Rouvoet, al springende, op muziek. Misschien zou ik sterven van plaatsvervangende schaamte.

Maar het zag er goed uit. Ik kan niet anders zeggen. Ritmisch. Veerkrachtig. Zelfverzekerd. En na het springen was Rouvoet roodgeblost, frisgeblikt en vrolijk. Net als Sarkozy had hij zich geheel intact door een potentieel totaal vernederende happening heengesleept. Hoe kon dit? Misschien... dacht ik. Misschien... Misschien heeft André Rouvoet wel charisma.