Herkansing voor een tulpenboom

Tweeëndertigste deel van een serie over het leven van bekende en onbekende bomen in Nederland.

Zijn blad heeft de vorm van een tulp en ook zijn bloemen hebben de vorm van tulpen. Foto Sake Elzinga Nederland - Frederiksoord - ( Drenthe ) - 09-05-2007 De Tulpenboom. Illustratie bij verhaal Koos van Zomeren - ' Herkansing voor een tulpenboom. Foto: Sake Elzinga Elzinga, Sake

We delen onze naam, ons geboortejaar, onze woonplaats en onze belangstelling – Koos werkt bij Het Geldersch Landschap. Hij vertelde me een verhaal over een tulpenboom. Als je erop let zijn tulpenbomen helemaal niet zo zeldzaam, en soms zijn ze geweldig groot.

Het begon eigenlijk met de ziekte van Antoinette. Koos had haar in 1990 leren kennen. Een jaar later gingen ze samenwonen, nog een jaar later bleek ze borstkanker te hebben. Ze onderging een zware operatie. Ze werd vervolgens bestraald, maar kreeg geen chemotherapie. Eerst dachten ze dat dat een gunstig teken was, later begrepen ze dat deze mogelijkheid achter de hand werd gehouden voor het geval van uitzaaiingen. De kans daarop zou aanmerkelijk zijn, meer dan vijftig procent. Maar alles ging goed.

In 1997 besloten ze te trouwen. Bij deze gelegenheid plantten ze een tulpenboompje op Warnsborn, een bezitting van Het Geldersch Landschap bij Arnhem. Achteraf zou je zeggen: het stond daar net wat te donker.

Tijdens hun huwelijksreis verergerden de hoofdpijnen waar Antoinette al een tijdje last van had. Na terugkeer liet ze zich onderzoeken. Tumor in haar achterhoofd. Dus daar had je het: uitzaaiingen.

In die periode zochten ze troost, of in ieder geval rust, in de natuur. Maar soms doet de natuur niet aan rust, soms weerspiegelt ze domweg je eigen narigheid. Per slot van rekening kent ze voor elke vorm van leven een vorm van ondergang.

Ze wandelden. Ze kwamen op Warnsborn. Ze gingen naar hun tulpenboompje kijken en het was dood, zijn blad verdord en afgevallen. Nee, dat konden ze er niet nog eens bij hebben. Ze voelden zich van hun liefste plek verdreven. Koos belde met de beheerder van het landgoed en die begreep het, die beloofde voor een nieuw boompje te zorgen.

Antoinette werd geopereerd. Operatie geslaagd, maar ze wisten dat dit nog maar het begin was, dat het gevecht nog lang niet gewonnen was. Toen een ongelooflijke verrassing: bij onderzoek van het weefsel bleek dat het om een niet-kwaadaardige vaattumor ging, geen gevolg van borstkanker.

Maar er was nóg een operatie nodig om de restanten van deze tumor te verwijderen. Opnieuw het risico van uitval en verlamming, opnieuw die spanning.

Dan nemen we een stap van een jaar of vijf. Antoinette maakt het goed. Ze is wat kwetsbaarder dan voorheen, eerder vermoeid vooral, maar ze werkt weer tien uur in de week en doet met enthousiasme een vakopleiding in mode.

Ze wandelen. Ze komen op Warnsborn. Ze gaan naar het nieuwe tulpenboompje kijken en ook dat maakt het goed. Ze lopen verder. Ze steken de Amsterdamseweg over en komen op het volgende landgoed, Lichtenbeek. Hier staat een werkschuur van Het Geldersch Landschap, en op de hoek van die schuur een tulpenboompje, breed uitgestoeld, vol in het blad. Leuk dat jullie hier ook een tulpenboompje hebben neergezet, zei Koos tegen de hovenier.

Ja, antwoordde deze, dat moest ik je nog zeggen – dit is jullie oorspronkelijke boompje. Toen ik hem ging rooien, zag ik onderaan de stam nog een groen puntje zitten. Ik heb hem daarboven afgezaagd en hem op dit plekje gezet om te zien of het misschien nog wat zou worden.

En kijk eens aan!

„Waarom een tulpenboom?” vroeg ik aan Koos.

„Omdat hij zo mooi bloeit”, zei hij. „Omdat hij van zo ver gehaald is. Ik bedoel: als je dan toch een boom gaat planten, laat het dan ook maar iets bijzonders zijn.”

De tulpenboom komt uit het oosten van Noord-Amerika. Zijn natuurlijke habitat reikt van Nova Scotia tot Florida. Daar kan hij een hoogte van 45 meter halen. Zijn blad heeft de vorm van een tulp en ook zijn bloemen hebben de vorm van tulpen: groengeel met een vleugje oranje. Deze bloemen zitten doorgaans hoog in de kroon (verrekijkerwerk) en ze lijken eerlijk gezegd van plastic (normaal begin juni).

Koos van Zomeren