Grunbergs Tirza

Arnon Grunberg: Tirza. Nijgh & Van Ditmar, 340 blz. € 19,90

Toen Arnon Grunberg zich maandagavond liet zien in het Amstelhotel, bij de uitreiking van de Libris Literatuur Prijs, maakten de andere kandidaten zich al niet veel illusies meer. Er was weinig reden om aan te nemen dat Grunberg de trip vanuit Berlijn gemaakt zou hebben om ongelauwerd weer terug te rijden.

Grunberg heerst de laatste jaren over het literaire-prijzencircuit op een manier die veel wegheeft van de Nederlandse schaatsers op de lange afstand. Natuurlijk, soms wint eens een verdwaalde Noor of Amerikaan de 10 kilometer, maar normaal gesproken klinkt na de langste afstand toch gewoon het Wilhelmus. En zo winnen ook K. Schippers of Jan Siebelink nog wel eens een prijs, maar als Grunberg meedoet, zijn de kansen van de rest bij voorbaat gedecimeerd.

Opvallend genoeg bedankte Grunberg zijn moeder, terwijl in Tirza de moeder nu juist de grote afwezige is. Ze komt weliswaar terug na jaren van afwezigheid, maar de band tussen Tirza en haar moeder is onherstelbaar beschadigd. De hele roman draait om de prachtige, verstikkende liefde van een vader voor een dochter.

Volgens Grunberg schrijft uiteindelijk elke schrijver voor zijn moeder. Zonder twijfel een oprechte visie, maar het past ook binnen een trend. Toen Grunberg voor Tirza de Gouden Uil in ontvangst nam, viel ook Dimitri Verhulst met De helaasheid der dingen in de prijzen: hij kreeg de Publieksprijs. Verhulst bedankte zijn schoonmoeder ‘voor het mobiliseren van de turn- en de computerclub’ om massaal op hem te stemmen. Danken van je (schoon)moeder: het zou vaker moeten gebeuren, zeker zo vlak voor moederdag. Want het is beter Tirza te schenken dan het deze week de top 20 binnengevlogen doe-het-zelf-boek-voor-moederdag Mam, vertel ’s van Elma van Vliet.

Toef Jaeger

In ‘Iedereen Leest’ wordt aandacht besteed aan actuele bestsellers.