Doel van Brown is herstel vertrouwen

Niemand twijfelt er nog aan dat Gordon Brown de nieuwe Britse premier wordt. De huidige minister van Financiën erft een verdeeld Labour. De Britse kiezers verkeren echter niet in een vergevingsgezinde stemming.

De Britse premier Tony Blair had zijn emotionele afscheidsrede gisteren amper afgerond of het gezicht van de partij veranderde al. Althans op Labours website. Het helrode symbooltje met boven elkaar in witte letters de woorden ‘New Labour, New Britain’, dat de afgelopen jaren vrijwel elk bericht van de partij vergezelde, was plotseling verdwenen. In plaats daarvan dook er een doffer logo op met een roos.

Was deze stille afgang van New Labour, dat symbool stond voor Blairs vernieuwingselan, te danken aan de aankomende leider Gordon Brown, die zo een frisse start hoopt te maken? Het partijbureau ontkende het. Niemand twijfelt er echter meer aan dat Brown, bij gebrek aan een serieuze tegenkandidaat, eind volgende maand premier wordt. Vast staat ook dat zijn voornaamste missie wordt het geschonden vertrouwen van de Britten in hemzelf en zijn partij te herstellen.

Blairs hooggestemde belofte na zijn aantreden in 1997, dat de Labour-regering „zuiverder dan zuiver” zou zijn, is door ‘Irak’ en vele andere affaires ongeloofwaardig geworden. Ook Blair erkende gisteren dat de verwachtingen van destijds te hooggespannen waren geweest. Nederig verontschuldigde hij zich zelfs in zijn toespraak tot oude getrouwen in zijn kiesdistrict Sedgefield „voor de keren dat ik tekort ben geschoten”.

De Britse kiezers zijn echter niet in een vergevingsgezinde stemming, zoals vorige week bleek bij de voor Labour rampzalig verlopen lokale en regionale verkiezingen. Brown, zelf tien jaar lang als minister van Financiën een prominent lid van Blairs kabinetten, zit daarom met een hoogst problematische erfenis. Hij weet dat hij geen tijd heeft te verliezen.

Vandaag zou hij zijn kandidatuur voor het leiderschap proberen kracht bij te zetten met een tocht langs Labour-afdelingen in Londen en Zuidoost-Engeland. Juist daar heeft Labour zware verliezen moeten incasseren en moet Brown terrein herwinnen op de Conservatieven.

De grote vraag is hoe hij dit denkt te doen. De Schot, die vaak iets heeft van een sfinx, heeft zich er nog nauwelijks over uitgelaten.

[Vervolg BROWN: pagina 5]

BROWN

Dossiervreter mist charisma Blair

[Vervolg van pagina 1] Bij de lancering van zijn campagne vanmorgen in Londen koos Brown voor een bescheiden opstelling: „Ik wil luisteren en ik wil leren. Ik zal proberen wat te doen aan datgene dat de mensen bezighoudt. Ik wil een regering leiden die nederig genoeg is en haar plaats kent.” Hij erkende dat er fouten in Irak waren gemaakt maar liet niet blijken dat hij de Britse troepen wil terugtrekken.

Een groot probleem voor Brown is zijn imago. Ondanks zijn tanende populariteit bleef Blair steeds geliefder bij de Britten dan Brown. De minister mist het charisma, de grote communicatieve vaardigheden en flair van Blair. Brown staat bekend als een dossiervreter, veel meer naar binnen gekeerd. Zelden biedt hij een kijkje in zijn privéleven. Mensen in zijn beperkte vriendenkring prijzen zijn loyaliteit en gevoel voor humor maar tegelijk staat Brown bekend als een man die langdurig wrok blijft koesteren tegen mensen die hem in de weg lopen.

Nog afgezien van zijn imago, zit Brown met het dilemma in hoeverre hij het beleid kan en moet omgooien zonder zijn geloofwaardigheid aan te tasten. Al te veel nieuwigheden kan hij zich wegens zijn associatie met de voorgaande kabinetten niet permitteren. Niet voor niets prees hij Blair gisteren wegens zijn „unieke bijdrage” tot het moderne Groot-Brittannië. Een compliment dat Blair hem vanmorgen terugbetaalde met een verklaring dat Brown „heeft wat nodig is” voor zijn nieuwe baan.

Van het grootste belang voor Brown wordt welke nieuwe ploeg hij om zich heen formeert. Het staat al vast dat verscheidene oudgedienden opstappen, onder wie vice-premier Prescott en minister van Binnenlandse Zaken Reid.