Sangre

Sangre Soms kan het reuze bevrijdend zijn om naar een film over de ondraaglijke saaiheid van de levens van anderen te kijken; het tilt je eigen bestaan op. Maar dat gebeurt alleen als de film zelf suspense weet te creëren uit niets. Of gewone dingen lichtelijk absurd kan laten zijn, alleen maar door de hoek van waaruit ze gefilmd zijn, waardoor het dekken van de tafel een boeddhistische slapstickact wordt. Sangre is zo’n film. Hij begint met het beeld van een man, blootsvoets, die op de grond ligt. En enkel omdat er na een paar minuten iemand passeert, wordt duidelijk dat het op straat is. Waarom ligt hij daar? Is hij dood? Slaapt hij? Is hij neergevallen? Is het hem allemaal even teveel geworden? En waarom bekommert die voorbijganger zich niet om hem? Zijn dat de vragen die we ons moeten stellen bij het kijken naar dit beeld? Of is het meer een dans? Van een man die ligt, en hop, iemand die in een flauwe boog langs hem loopt, en hij gaat zitten, deze man, die Diego blijkt te heten, en de held van de film is. Nou ja held, hij is geen held en geen antiheld, hij is een van die personages die de hedendaagse artfilm graag tot onderwerp neemt. Een personage zonder binnenkant. Een Mann ohne Eigenschaften totdat. Totdat op een avond de telefoon gaat. En dan beginnen de stenen te rollen. Sangre is het debuut van Mexicaanse filmmaker Amat Escalante (1979). Fijnproeverscinema. Hij leerde het vak als regieassistent van landgenoot Carlos Reygadas op de set van Batalla en el cielo (2005). En zijn film ging in hetzelfde jaar in Cannes in première als waarin zijn leermeester daar een schandaalsuccesje veroorzaakte met zijn combinatie van obsessieve seks en religieuze boetedoening. Sangre kreeg er de FIPRESCI-prijs van de filmkritiek. Met: Cirilo Recio Dávila, Claudia Orozco. In: Filmmuseum, Amsterdam, Haags Filmhuis; Plaza Futura, Eindhoven; ’t Hoogt, Utrecht; Lantaren/Venster, Rotterdam; Chassé Cinema, Breda; Lux, Nijmegen. Inl www.filmfreaks.nl Cirilo Recio Dávila als Diego in ‘Sangre’ Cirilo Recio Dávila als Diego, Mann ohne Eigenschaften, in Sangre Cirilo Recio Davila Sangre (2007) Scene uit film

Soms kan het reuze bevrijdend zijn om naar een film over de ondraaglijke saaiheid van de levens van anderen te kijken; het tilt je eigen bestaan op. Maar dat gebeurt alleen als de film zelf suspense weet te creëren uit niets. Of gewone dingen lichtelijk absurd kan laten zijn, alleen maar door de hoek van waaruit ze gefilmd zijn, waardoor het dekken van de tafel een boeddhistische slapstickact wordt.

Sangre is zo’n film. Hij begint met het beeld van een man, blootsvoets, die op de grond ligt. En enkel omdat er na een paar minuten iemand passeert, wordt duidelijk dat het op straat is. Waarom ligt hij daar? Is hij dood? Slaapt hij? Is hij neergevallen? Is het hem allemaal even teveel geworden? En waarom bekommert die voorbijganger zich niet om hem? Zijn dat de vragen die we ons moeten stellen bij het kijken naar dit beeld? Of is het meer een dans? Van een man die ligt, en hop, iemand die in een flauwe boog langs hem loopt, en hij gaat zitten, deze man, die Diego blijkt te heten, en de held van de film is. Nou ja held, hij is geen held en geen antiheld, hij is een van die personages die de hedendaagse artfilm graag tot onderwerp neemt. Een personage zonder binnenkant. Een Mann ohne Eigenschaften totdat. Totdat op een avond de telefoon gaat. En dan beginnen de stenen te rollen.

Sangre is het debuut van Mexicaanse filmmaker Amat Escalante (1979). Fijnproeverscinema. Hij leerde het vak als regieassistent van landgenoot Carlos Reygadas op de set van Batalla en el cielo (2005). En zijn film ging in hetzelfde jaar in Cannes in première als waarin zijn leermeester daar een schandaalsuccesje veroorzaakte met zijn combinatie van obsessieve seks en religieuze boetedoening. Sangre kreeg er de FIPRESCI-prijs van de filmkritiek.

Met: Cirilo Recio Dávila, Claudia Orozco. In: Filmmuseum, Amsterdam, Haags Filmhuis; Plaza Futura, Eindhoven; ’t Hoogt, Utrecht; Lantaren/Venster, Rotterdam; Chassé Cinema, Breda; Lux, Nijmegen. Inl www.filmfreaks.nl