Jonge hond met routine

Justin Nozuka (18) heeft het hart op de tong: hij maakt intens persoonlijke liedjes.

Op zijn debuutalbum Holly klinkt hij al als een routinier vol levenservaring.

Verbazingwekkend volwassen, klinkt de 18-jarige Justin Nozuka op zijn debuutalbum Holly. In zijn intens persoonlijkje liedjes zou je echo’s kunnen horen van Jeff Buckley en Jack Johnson, maar bovenal is Justin een oorspronkelijk talent met het hart op de tong. Zijn optredens, soms alleen met gitaar, soms met band, zijn niet minder dan sensationeel. De jonge Canadees met Amerikaans/Japanse ouders zingt alsof hij de levenservaring van een twee keer zo oude routinier met zich meedraagt, maar dan wel met de inzet van de jonge hond die hij is.

„De passie voor muziek zit mij in het bloed,” zegt Justin Nozuka over de artistieke familie waarin hij opgroeide. Oudere broer George Nozuka was al eerder dan hij actief, als r&b-artiest. Justin luisterde op jonge leeftijd naar singer/songwriters als James Taylor, Bob Dylan en Joni Mitchell. „Het had weinig gescheeld of ik was professioneel ijshockeyspeler geworden, want dat is de tweede belangrijke bezigheid die ik met mijn broers en zussen beoefende. Uiteindelijk hoefde ik niet voor muziek te kiezen, want de muziek koos voor mij. Ik zong al sinds ik zes was, in een groepje met mijn broers. In het begin klonk ik als Christina Aguilera, met een hoog piepstemmetje. Daar zijn nog tapes van, afschuwelijk! Later kreeg ik een betere stem en durfde ik te gaan denken aan een carrière in de muziek.”

Liefdesverdriet was een dankbare bron van inspiratie, merkte Justin toen hij op zijn vijftiende het indringende lied Supposed to grow old componeerde. „Je kent dat wel, eerst dacht je dat je oud zou gaan worden met het meisje van je dromen. Dan gaat het uit en valt alles in duigen. Met een soort verontwaardiging schreef ik dat lied, niet als een klap na voor dat meisje maar als een manier om het allemaal van me af te schrijven. Ik heb nog niet veel grote liefdes in mijn leven gekend, maar zoiets is een goudmijn voor een liedjesschrijver.”

Down in a cold dirty well en Golden train zijn songs met poëtische diepgang. Justin weet niet waar het vandaan komt. „In het begin luisterde ik naar muziek van anderen zonder op de tekst te letten. Zelfs de songtitels van mijn favoriete nummers wist ik vaak niet. Voor mij was het een logische ontwikkeling om van Lauryn Hill via Stevie Wonder bij Joni Mitchell uit te komen. Al die muzieksoorten hebben mij gevormd en over mijn teksten kan ik alleen zeggen dat ze diep vanuit mezelf komen. Ik ben voortdurend ideeën en strofen in een boekje aan het schrijven. Die komen goed van pas als ik er voor ga zitten om een nieuw nummer te maken.”

Zijn cd Holly noemde hij naar zijn moeder, „een inspirerende vrouw die een groot voorbeeld voor me is. Dat klinkt misschien alsof ik een watje en een moederskind ben, maar dat kan me niks schelen. Als zanger sta ik op eigen benen en kan ik evengoed in mijn eentje optreden als met andere muzikanten. Mijn familiebanden zijn zo sterk dat ik van mijn groepsleden eis dat ze een soort surrogaatfamilie voor me zijn. Als ik geen persoonlijke band heb met de mensen om me heen, reis ik net zo lief alleen de wereld rond.”

Hij is niet bang om zijn ziel te openbaren aan het publiek, zegt Justin over de grote emotionele lading van zijn songs. „Het is bijna alsof de teksten ergens anders vandaan komen dan uit mezelf, als ik ze live breng. Gitaar spelen geeft me een grote adrenalinestoot en een heftige tekst als Down in a cold dirty well kan ik zingen zonder er al te veel bij na te denken. Het was natuurlijk niet echt zo dat ik mezelf probeerde te verdrinken in een diepe waterput. Ik bevond me in een geestelijke staat waarin ik me de bodem van zo’n put heel goed voor kon stellen. In zekere zin is het een verzonnen verhaaltje. Op het moment dat ik dat nummer zing, kan ik me verplaatsen naar de mentale conditie waarin ik toen verkeerde. Dat was niet al te vrolijk, inderdaad. Gelukkig hoef ik niet opnieuw in een depressie te verkeren om zo’n somber nummer te zingen.”

Optredens zijn uitputtende gebeurtenissen voor Justin Nozuka, zowel fysiek als geestelijk. „Op het podium creëer ik een andere wereld voor mezelf, een plek waar ik de dagelijkse sleur kan vergeten. De kunst bestaat eruit om het publiek mee te slepen naar die virtuele wereld waar mijn muziek als soundtrack fungeert. Op de beste avonden verlies ik mezelf helemaal in de muziek. Als ik onder die betovering van het podium af kom, weet ik soms een paar uur lang helemaal niet meer waar ik ben.”

Holly verschijnt vandaag bij PIAS. Concerten: 14 juni Tivoli, Utrecht, 17 juni Paard, Den Haag (voorprogramma’s Gabriel Rios).