persstemmen

Franse ruk naar rechts

[...] Veel Fransen die zondag op Sarkozy stemden, koesteren een paradoxale hoop: ze verwachten van Sarkozy dat alles vernieuwd wordt, en dat de oude waarden blijven gelden. Het land rukt verder naar rechts.

[...] Men wil graag dat de staat weer autoriteit toont, dat het goede goed genoemd wordt en het slechte slecht. Dat zijn de wensen van de burgers die zich onder de zwijgende meerderheid rekenen.

(Gerd Kröncke in de Süddeutsche Zeitung)

Een dreun en een klinkende winst

Wat een overwinning, wat een lange adem! De fantastische overwinning van Nicolas Sarkozy is er een die beslist lange tijd voor de geschiedenis van het land bepalend zal blijven. Allereerst vanwege de lange aaneenschakeling van records: een uitzonderlijk levendige campagne, de massale opkomst, en bovenal vanwege een stemmenoverwicht op links dat sinds De Gaulle niet meer was bereikt. En vervolgens omdat deze mooie verkiezing het einde van een tijdperk betekent en korte metten maakt met een enorme hoeveelheid oude veronderstellingen die lange tijd de organisatie van de politiek in Frankrijk kenmerkten. [..]

Wat een nederlaag, wat een dreun! Afgezien van de buitengewoon zwakke score van Ségolène Royal (een van de zwakste tweede rondes van links sinds 1965), is het voor het eerst in dertig jaar dat links er niet in slaagt een rechtse president af te lossen, des te erger nu het een scheidende president betreft. En het is de derde achtereenvolgende keer dat de socialisten bij de presidentsverkiezingen het onderspit delven. [...] We kunnen dan ook verwachten dat het land nu een periode van flinke hervormingen tegemoet gaat.

(Commentaar Le Figaro)

Springerig tot opportunistisch

[...] De meerderheid van de Fransen heeft voor een man gekozen die als minister van Binnenlandse Zaken opviel met markante uitspraken, die zich voor beheerst herstel van de economie en de sociale politiek uitsprak. Maar Sarkozy heeft zich ook menigmaal openlijk uitgesproken voor protectionisme – zijn springerigheid grenst dikwijls aan opportunisme. [...]

Waarop een Europese partner zich moet instellen, is een president die het belang van Frankrijk altijd voorop zal stellen, en een president die – wat erg prettig is – niet van Europese doctrines houdt. Die in de Duits-Franse verhoudingen niet terugschrikt voor onbehouwen gebaren. En die soms de Atlanticus en soms het tegendeel is.

Makkelijker zal de omgang met Frankrijk in de toekomst niet worden.

(Commentaar Frankfurter Allgemeine Zeitung)