Hele mooie mensen in Santa Clara

mejunje3.jpgZo’n driehonderd bezoekers schuifelden afgelopen zondagnamiddag bij live muziek van een lokaal orkest in de bar zonder dak El Mejunje in de Cubaanse provinciehoofdstad Santa Clara. De bezoekers waren zo ontzettend mooi dat ik ze stuk voor stuk heb gefotografeerd. Een mengsel, betekent Mejunje en de aanwezige Cubanen waren inderdaad zeer divers van aard. Mijn laptop zit nu zo vol met Cubanen dat rechtsonder op het scherm onophoudelijk de waarschuwing flikkert: Er is nauwelijks nog schijfruimte op lokaal station C. Maar dat kan me eerlijk gezegd niet zo veel schelen. Ik heb genoten van al die mafketels op de dansvloer. Wat kunnen die Cubanen schuifelen. En wat drinken ze veel rum uit die zelf meegebrachte flessen die ze schenken in plastic bekertjes en delen met eenieder. Het smaakt heerlijk. De vrouw op de foto hiernaast kon op het einde van de dag niet meer helemaal rechtop lopen. Maar bij het dansen zag je daar vrijwel niets van. Soms is Cuba toch zo onverslaanbaar bekoorlijk.

 

 

mejunje2.jpgIk heb zelden zo veel prachtige muziek gehoord als het afgelopen weekeinde. Terwijl ik toch op pad was voor iets geheel, hartverscheurend anders waarover later meer in de krant.

Tussen het dorpje Falcon en Santa Clara bijvoorbeeld was zondag een festival gaande met boerenrap. Daar stonden mannen met grote hoeden op naast elkaar zingkletsend te proberen elkaar af te troeven in gevatheid. En dat gaat allemaal op rijm terwijl de muzikanten steeds hetzelfde deuntje spelen. De boeren hielden ook wedstrijden over wie het snelste een maïskolf wist te pellen. De winnaar kreeg een tros bananen.

Enfin ik tik dit stukje eigenlijk alleen maar om de tangolezertjes een paar foto’s te tonen.  Want soms zie je van die dingen of kom je op van die plekken dat je denkt: he, jammer dat ik dit nu niet met iemand kan delen. Met mijn moeder bijvoorbeeld. Zij  zou in El Mejunje ontzettend hebben gesmuld als ze dat Cubaanse dansen had gezien. Ze heette ook Clara.

mejunje1.jpg