Balen, huisarrest

Minister Hirsch Ballin stelt voor om thuisdetentie met een maximale duur van vier maanden mogelijk te maken. Voor sommigen veroordeelden is een taakstraf een te lichte straf en gevangenisstraf te zwaar. De gedetineerde moet 22 uur per dag in zijn woning verblijven. Gedurende 2 uur wordt hij niet gevolgd en mag hij, overeenkomstig de afspraken, buitenshuis verblijven. Hij mag gaan sporten, op familiebezoek, een religieuze plechtigheid bijwonen, of boodschappen doen. Kortom, de thuisgedetineerde kan 2 uur per dag drugs gebruiken in de sportschool, bij zijn neven, in de synagoge, of in de Aldi (gouden tip: verpak je cocaïne in een witte basterdsuikerverpakking. Fiets naar de Aldi. Gooi er een of meerdere pakken basterdsuiker stuk. Ga op de grond zitten en doe alsof je het op wil vegen. Snuif af en toe je cocaïne op en wek de indruk dat dat door de ‘dwarrelende suiker komt.’ Geniet ervan!).

Binnenlands en buitenlands onderzoek heeft aangetoond dat de gedetineerden het huisarrest als een echte straf ervaren. Niemand dacht: „Wat een uitkomst. Elke keer als m’n vriendin straks vraagt of ik mee ga naar de Arena Woonboulevard antwoord ik dat ik niets liever zou willen. Maar, huisarrest hè. Neem maar een foldertje mee.” Veeleer stelde de gedetineerde vast dat de hele buurt gezellig aan het barbecuen was en dat hij niet mee mocht doen omdat hij, verdomme, huisarrest had.

Tsja, ik geloof wel dat huisarrest een echte straf is. Een lichte straf maar wel een straf. Ik krijg alleen dat beeld niet uit mijn hoofd van een samenleving waarin overal mensen met enkelbanden en gps-chips rondlopen. Ik moet denken aan de kraker die wordt opgepakt omdat hij een ontruiming wil voorkomen, de anti-globalist die demonstreert op een plaats waar een verbod geldt, de hangjongere die een pistool op zak bleek te hebben. Gaan we die een enkelband omdoen? Wat is dan nog het onderscheid tussen de vrije publieke ruimte, de privésfeer en de gevangenis? Ik zet een veroordeelde liever vast dan dat ik de overheid toegang geef tot onze woonkamers en de stank van onze wc’s.

Menno van der Veen

Publicist en programmamaker bij de Balie in Amsterdam.