Zoemende saxen bij Liebman/ Eskelin

Concert: Dave Liebman/Ellery Eskelin Quartet. Gehoord: 5/5 Lantaren/Venster, Rotterdam.

Twee lijvige bromvliegen zoemend boven de keukentafel. Zo ongeveer klonken de twee tenorsaxofonisten Dave Liebman en Ellery Eskelin. Ze joegen elkaar op met een rauwe brom, hingen een beetje koppig in de lucht en zoemden dan weer om het hardst tegen elkaar in. Een wat weerbarstig koppel, tussen wie een raadselachtige chemie bestond.

De Amerikaanse saxofonist Dave Liebman maakte in de jaren zeventig naam in prominente jazzbands van Elvin Jones en Miles Davis. Daarna groeide hij, vooral op de sopraansax, uit tot een belangrijk improvisator in de moderne jazz. Hij maakte tal van albums onder eigen naam, was nooit op een stijl vast te pinnen en schreef een aantal jazztheorieboeken.

Met de minder bekende freejazzer Ellery Eskelin vormt hij een wat ongewone combinatie, al bleken er in het Dave Liebman/Ellery Eskelin Quartet toch wel snijpunten te zijn. Eskelin, ooit zelfs begonnen als leerling van Liebman, kan net zo goed uit de voeten met straight ahead spel. En de veelzijdige alleskunner Liebman is op zijn beurt nooit vies van wat associatief, verkennend werk.

Liebman en Eskelin zochten dit weekeinde in Rotterdam vooral contrasten op in abstracte composities, onder andere van hun cd Different But the Same. Ieder had een eigen adjudant voor de ritmesectie: bassist Tony Marino is al jaren lid van Liebman’s band en drummer Jim Black is vertrouwd met Eskelin. Het was Black die met rijk ritmespel zorgde voor vaste grond onder de voeten, als de schoonheid van de melodie in een zompig moerasland van diepe improvisaties onder dreigde te gaan.

Met serieuze gezichten werden lange, stuiptrekkende nummers gespeeld, alles tegen de groove in. Draadje voor draadje ontdeed het kwartet zich van de vaste vormen, om er dan weer iets hoekig nieuws van te bouwen. Pas aan het eind kwam er lucht in de muziek. Meer swing, meer in elkaar grijpende motieven, meer begrip. Liebman en Eskelin hebben misschien hetzelfde muzikale doel, hun paden daarnaartoe lopen zelden parallel.