Man en paard in harmonie

Frederic Pignon knuffelt zijn paarden in de show ‘Cavalia’ (Foto Michael Kooren) Amsterdam, 02-05-2007, Premiere van Paarden-multimedia spektakel Cavalia. foto's Michael Kooren Kooren, Michael

Paardenshow: Cavalia. T/m 27/5 in de Big Top tent op P-2, Amsterdam ZO (naast de Arena). Info 0900-3005000 of www.cavalia.nl.

Er dwarrelen schuimvlokken omlaag in de reuzentent, bij honderden tegelijk. Iets verderop ruist gestaag de regen. Wolken tijdens een zonsondergang vliegen intussen voorbij, geprojecteerd op het immense achterdoek. En er loopt iemand op een bal. Schuin daar boven zwieren twee dames bevallig aan touwen. En daar weer onder trappelen twee schitterende witte paarden. Cavalia, paardenshow, circus, spektakel, is in Amsterdam. Het programma biedt veel om naar te kijken. Soms bijna te veel.

Mens of paard, acrobaat of ruiter, projectiedoek of lichtspiraal; het zinsbegoochelend effect van de show is af en toe zo groot dat álles onecht schijnt. Tot op het moment dat een van de paarden besluit te gaan rollen, in plaats van keurig te knielen. Zijn weelderige manen slierten door het zand, zijn sneeuwwitte vacht raakt vol stof. Als hij weer op staat schudt hij zich nog even. Hè, lekker. Een vertederde zucht gaat door het tweeduizendkoppige publiek. Er klinkt een zekere opluchting in door, lijkt het. Het dier is dus niet uit een zeer drukbevolkte, protserige droom geknipt. Net zomin als Cavalia’s overige 57 paarden. Ze zijn echt. Ze zijn adembenemend.

Cavalia is in 2003 in Canada opgericht door voormalig Cirque du Soleil-artiest Normand Latourelle. Hij had tijdens een optreden met 150 mensen en 1 paard bemerkt dat het ganse publiek naar het dier staarde. De sterren van zijn nieuwe show werden Frederic Pignon, een zogeheten ‘paardenfluisteraar’, en zijn vrouw Magali Delgado, regisseuse van de paardennummers en begenadigd dressuurruiter. Meer dan aan een fluisteraar doet Pignon aan een doventolk denken. Met een enkel handgebaar laat hij zijn schitterende Lusitano hengsten dansen, draaien, galopperen en buigen. Tussendoor knuffelt hij ze. Delgado blinkt onder meer uit in een pas de deux waarin zij met haar paard een ander paard en zijn berijdster perfect spiegelen. Alleen de stand van de paardenoortjes verraadt dat de spiegel er niet is.

De show gaat in grote lijnen over het wonder van het contact tussen paard en mens. Er draven Indianen, er denderen Romeinen voorbij, cowboys en Mongolen galopperen. Ook is er heel wat klassieke dressuur te zien, en klost er een kanjer van een Belgisch trekpaard voorbij. Het vertoonde is beurtelings imponerend en vertederend. Ontroerend zijn de momenten waarop paard en mens in perfecte harmonie en in alle eenvoud met elkaar aan het ‘spelen’ zijn. Of als de paarden onderling dollen. De twee jongste teamleden, Champagne en Solito, twee veulens van negen maanden, trekken zich al happend en trappend haast niets van de mensen in de zaal aan. Deze onverstoorbaarheid kenmerkt ook de andere paarden. Maar het is niet de stille kracht van het stilstaand politiepaard bij een demonstratie. De dieren in Cavalia krijgen letterlijk en figuurlijk de ruimte. Ondanks alle training zijn ze niet afgevlakt. Dat is de kracht van de show, meer dan de algehele warreling van kleur, geluid en beeld.