Hoera! Nieuwe aardappels!

Aardappelen zouden hoger gewaardeerd moeten worden.

Een test met vijf soorten: doré, opperdoes, diamant, malta en de kriel.

Hoera! Nieuwe aardappels! Foto David Galjaard Galjaard, David

Ja goed, inderdaad, er zijn weer asperges. Heerlijk natuurlijk, daar niet van. Maar wat eet je bij asperges? Precies. Een aardappeltje. En die zijn nu ook weer als primeurs verkrijgbaar.

Heerlijke nieuwe aardappeltjes, nog niet van onze eigen koude grond natuurlijk, maar uit het buitenland of uit de kas. Kocht vijf soorten nieuwe aardappelen van de aardappelboer die er zelf niets over wilde zeggen hoe ik hem ook aan de kop zeurde. Nee, ze waren allemáál heerlijk. Had hij ook op zijn bordjes staan: ‘zeer lekker’, ‘bijzonder lekker’ ‘geweldig lekker’, ‘zeer fijn’. Daar werd ik niet wijzer van en dat was ook duidelijk niet zijn bedoeling. Welke aardappel hij dan bij de asperges at? Nu eens deze dan weer gene, knorde hij.

Een dot van een man, maar een geboren voorlichter, nee.

Geen enkele belangstelling voor mijn toch nobele doelstelling om het licht eens op de groente náást de asperge te richten, om eens even niet meteen over het natte, blanke goud van het voorjaar te beginnen, niet meteen overzichten te verstrekken van AAA- en AA-diktes, en waterigheid en bereidingstijd, al die dingen die we elk jaar weer moeten lezen. Ik dacht ineens: als we nu eens heel erg gingen juichen: ,,Hoera! Nieuwe aardappels!” en we dienden ze plechtig op met gesmolten boter en verse eitjes en besprenkelden ze met peterselie en fleur de sel en we sneden er wat ham van topkwaliteit bij of kochten heel dure zalm omdat die aardappelen het waard zijn – zouden we ze dan niet nog veel lekkerder vinden?

Ze zijn toch al heerlijk natuurlijk, maar ze zouden hoger gewaardeerd kunnen worden, de aardappelen. Vind ik. Want er is eigenlijk niet zoveel dat lekkerder is dan een goede aardappel met boter en zout.

Daarom dus die vijf soorten nieuwe aardappelen gekocht. Vlaggetjes gemaakt met nummers erop die met een ras correspondeerden. Een mede- proeflid benoemd dat blind moest proeven. Eerst alleen met een snufje zout geproefd, daarna ook met wat boerenboter, een mens proeft niet voor zijn verdriet tenslotte.

De uitkomst was heel verrassend.

Maar laten we eerst de verschillende aardappelsoorten doornemen.

Doré’s zijn kruimige aardappelen waar je mensen vaak enthousiast over hoort. En omdat de kruimige aardappel (en daarmee het laten aanbranden van de aardappelen) vrijwel geheel uit het zicht is verdwenen en het misschien wel tijd wordt voor een revival, deden de doré’s mee.

Opperdoes is natuurlijk een hele beroemde aardappel, de kennersknol zeg maar, opperdoezen hebben wel al een soort aspergestatus. Het is nu nog vroeg voor ze, eigenlijk zijn ze er pas volop als de asperges alweer zo wat op zijn, maar je kunt ze nu uit de kas eten als je 3,50 euro wilt betalen voor een pond.

Diamant heeft z’n naam mee, die zegt: ik ben keihard. Ze komen meestal van Cyprus, waar het voorjaar vroeger begint dan bij ons.

Malta’s komen uit Malta, maar zijn van een Hollands ras, de alfa, die het daar heel goed en vroeg doet.

En krielaardappelen, nu ja, dat weten we allemaal, dat zijn kleine, stevige aardappeltjes. Maar let op: er zijn nepkrieltjes, die worden geschild en kogelrond in de supermarkt verkocht, maar die zijn gemaakt van geperst aardappelmeel en smaken zeer smerig. We hebben het hier over echte krieltjes.

Alles geproefd dus en beide teamleden waren het gloeiend eens: vele aardappelen zijn geroepen, slechts één is uitverkoren. De malta. Raar, hè? De opperdoes en de kriel waren ook uitstekend hoor, maar het was toch de malta die zeer verrukt begroet werd. Daar werden verrukte koppen bij getrokken, die waren snel weg (we proefden om aardappelmoeheid te voorkomen niet meer dan een halve per soort, kriel: 2 kleintjes). Die gaan we voortaan vaak eten. Bij de asperges. Of in plaats van.