Thailand

Cas van Kleef (Spunk) verbetert de wereld voor 50 euro per dag

O Jezus. Dit was ik helemaal vergeten. Ik loop mijn geairconditionede hotelkamer uit en het voelt alsof er een soort klamme, hete deken op me wordt gegooid. Het is zo drukkend dat ik eventjes niet kan ademen. Heter dan toen ik gisteren op het vliegveld van Bangkok aankwam. Heter dan ik ooit heb meegemaakt. Ik loop naar het internetcafé en binnen twee seconden loopt het zweet in straaltjes over mijn rug. Op internet lees ik lees ik dat de gevoelstemperatuur 48 graden is.

Ik zit in een hotelletje op Khoa San Road, een van de meest toeristische straatjes van Bangkok, en het is hier leuk. Erg leuk. Er zijn westerse mensen die ik snap, jonge backpackers, oude hippies, en geen macho-Arabieren. Hier kunnen mensen tenminste een beetje lol hebben. En ik ook. Ook al ben ik hier om te helpen. Thailand is niet het eerste land is waar je verwacht dat jongeren vrijwilligerswerk gaan doen. De Nederlandse overheid geeft zelfs geen hulp aan Thailand, omdat ze vindt dat Thailand te rijk is. Maar niet alleen arme mensen hebben hulp nodig, en je kan ook zonder geld mensen helpen. Er valt in Thailand nog genoeg te helpen. Want in Thailand zijn niet alleen lekkere noedelsoepjes, er zijn hier ook lekkere jongens en meisjes. Heel veel zelfs, en daar komen westerse mannen graag op af. Thailand, land van het sekstoerisme.

Ik dacht altijd dat die mannen een uitzondering waren. Dat het een paar vieze mannetjes betrof. Maar als je in Thailand over straat loopt dan zie een parade van westerse, dikke, lelijke, zwetende mannen hand in hand met kleine bloedmooie Thaise vrouwtjes. Ze zijn overal. Op elke straathoek zie je zulke stelletjes lopen, en ik kan het toch niet helpen om een soort medelijden met ze te hebben. Het straalt zo’n onmacht uit. Die vieze westerlingen komen in West-Europa niet aan hun trekken omdat ze te lelijk zijn, en die Thaise vrouwen kunnen niet anders omdat ze niet genoeg geld hebben om van te leven. Toch klinkt het als een goede deal. Hij krijgt een soort van liefde, zij krijgt een goede toekomst.

Maar niet elke man is op zoek naar liefde. Je hebt zelfs talloze cafés waar alleen maar Thaise schonen zitten te wachten op een westerse man die ‘boom boom’ met ze wil doen. En dat is niet allemaal even fris. Je weet niet zeker of je nou met een jongen of meisje te maken hebt, er lopen hier veel ‘ladyboys’ rond. Ze hebben wel tieten maar aan de onderkant zijn ze nog honderd procent man. Ten tweede is het de vraag hoe vrijwillig dat meisje haar lichaam verkoopt.

Om dit te onderzoeken verlaat ik Khoa San Road morgen alweer, helaas. Maar ik krijg er wel iets interessants voor terug: Pattaya. Een kustplaatsje zo’n twee uur rijden van de hoofdstad, wat een soort combinatie schijnt te zijn tussen de Costa del Sol en de rosse buurt van Amsterdam. In Pattaya verzamelen zich alle lelijke Duitsers om zich te vergrijpen aan een Thaise dame. Of een minderjarig meisje. Kan ook, maar dat kost dan wel wat meer. En ook als je dol bent op pingpongballen die uit vagina’s gelanceerd worden is dit helemaal the place to be. Kortom: Hier gebeurt alles dat het daglicht niet kan verdragen. En het is gek: aan de ene kant wil ik er zo ver weg mogelijk van blijven, maar aan de andere kant ben ik gefascineerd.

Ik heb contact met een gepensioneerde Nederlandse stewardess die jarenlang in Pattaya een opvanghuis voor ex-tienerprostituees en pedofilieslachtoffertjes heeft gesteund. In het opvanghuis schijnt ook een non te werken die om twee uur ’s nachts de gogobars van Pattaya afgaat, op zoek naar meisjes die willen ontsnappen uit hun leventje. En dat vind ik nou net iets voor mij.

In de bus naar Pattaya stel ik mezelf een doel: Ik ga een tienerprostituee redden uit de klauwen van de seksindustrie. Ik heb geen idee hoe dat ‘redden’ eruit ziet, maar duidelijk is dat ze gered moet worden. Ik kan me niet voorstellen dat de Thaise meisjes echt voor hun lol onder een dikke Duitser gaan liggen. Maar om eerlijk te zijn ben ik eigenlijk een ontzettende bange schijterd, en geef ik liever geld om medicijnen te kopen dan dat ik een gogobar binnenstorm om een meisje te bevrijden. Ik heb het niet zo op boze pooiers namelijk. Maar de uitkomst heb ik natuurlijk zelf in de hand. En ik heb genoeg van mislukte pogingen om de wereld te verbeteren. Dit keer moet het gewoon lukken. Anders kan ik net zo goed naar huis.

Meer op www.spunk.nl