Oude beelden als panacee tegen moderne barbarij?

In Opinie & Debat van 21 april stond een merkwaardige bijdrage van Emmanuel Hoog, Frans topambtenaar en beheerder van Frankrijks nationale beeldarchief (Institut National de l`Audiovisuel, INA). Hoog noemt voorbeelden van de smakeloze beelden die tot ons komen, van de executie van Saddam Hussein tot happy slapping, en verbindt dat met zijn ideeën over de teloorgang van onze cultuur. Daar moet wat tegen gedaan worden, vindt hij. In plaats van de happy slapper dienen wij van Hoog te kijken naar de beelden van de totstandkoming van de Europese Unie (het staat er echt), en hij heeft nog meer van dit soort onorthodoxe wondermiddelen. En zie: gelukkig blijkt er een instelling te zijn - in Frankrijk - die zulke verantwoorde beelden gratis en voor niks aanbiedt, inclusief die van de oprichting van de Europese Unie. Onze beschaving is gered!

Wie vervolgens inlogt op de site van wat Hoogs eigen instituut blijkt te zijn (www.ina.fr) komt bedrogen uit. De site is exclusief in het Frans, een taal die buiten de kleine wereld van de francofonie niet meer begrepen wordt. Ten onrechte overigens, maar het is nu eenmaal zo. De site is kennelijk onderdeel van de wat zielig aandoende en bij voorbaat tot mislukken gedoemde pogingen van de Franse overheid om het Frans als wereldtaal te propageren, een politiek dogma in Parijs.

Wat verder opvalt in Hoogs betoog zijn de astronomische getallen. Beheerders van elektronische bestanden - ook in Nederland - drukken zich hier vaker in uit. Zoveel miljoen bezoekers, zoveel honderdduizend documenten, zoveel miljard woorden. Wie moet dat allemaal lezen? L`homme-machine?

Dat de beelden van de site gratis zijn is niet waar: alleen als je ze laat spelen op ongeveer 10 procent van je beeldscherm zijn ze voor niets. Wil je het groter zien, dan moet je betalen, niet veel maar toch. Maar al deze kleine gebreken worden overtroffen door de principiële vergissing van Hoog. In zijn functie heeft hij zich niet te bemoeien met de inhoud van `zijn` beeldarchief. De executies van Marie Antoinette en van Saddam Hussein horen er beide een plaatsje te hebben. Happy slappers als Eddy Constantine moet men er evengoed kunnen vinden als de smakeloze grappenmakers van onze tijd.

Waar mensen als Hoog zich mee moeten bezighouden is het verzamelen van al dat fraais, liefst en vooral ook van buiten francofonia, en het vervolgens zonder commentaar of leesadvies en zonder technische beperkingen aanbieden aan een mondiaal publiek. Dat publiek kan heel goed voor zichzelf uitmaken wat het wel en wat het niet wil zien.