‘Lintjesregen, een van de hoogtepunten van het jaar’

Job Cohen (59) is burgemeester van Amsterdam. Zijn vrouw Lidie en hij hebben een dochter en een zoon. Cohen zag Amsterdam deze week uitzinnig Koninginnedag vieren.„Door de stad geslenterd, en geconstateerd hoeveel verschillende feestjes er op zo’n dag plaatsvinden.”

Job Cohen

Donderdag 26 april

De dag begint met een paar interne besprekingen, waarna ik in Pakhuis De Zwijger een door Cisco georganiseerd forum over e-government open. Het gebruik van ICT verandert het werk razendsnel; bovendien opent het ongekende mogelijkheden voor dienstverlening aan burgers. Dit forum is nuttig om te zien wat er allemaal gebeurt. Daarna vergader ik met het bestuur van de stadsregio, waar we onze uitstekende resultaten bespreken met de aanbesteding van het busvervoer in de regio: veel meer openbaar vervoer in mooie bussen tegen de oorspronkelijke prijs. Zulke aanbestedingen kunnen dus goed gaan...

’s Middags woon ik een conferentie in Delft bij waarin de ministers van BZ en Justitie, samen met de korpsbeheerders, het OM en de korpschefs de politiestrategie voor de komende jaren uitstippelen. Goede conferentie, met nieuw elan. Dat mocht wel na jaren waarin het maar slecht lukte om eensgezind op te treden. Er is, tot mijn tevredenheid, niet gesproken over een nationale politie, wel over samenwerking op tal van fronten, want de politie is er ‘van wijk tot wereld’.

’s Avonds in de schouwburg naar De Familie Avenier van Maria Goos. Mooi toneelstuk, mooie rollen van onder anderen Peter Blok en Gijs Scholten van Aschat.

Vrijdag

Lintjesregen! Vind ik één van de hoogtepunten van het jaar. In Amsterdam verzamelen wij alle te decoreren personen in de Beurs van Berlage met familie en vrienden. De bijeenkomst begint om half tien, maar een uur voor het begin is het al stampvol. Iedereen komt op zijn of haar beurt naar voren en ik vertel aan de zaal de redenen voor het lintje. Ik vind de bijeenkomst zo leuk, omdat je een overzicht krijgt van de verschillende activiteiten waar mensen zich met hart en ziel aan wijden en waar je vaak geen idee van hebt, en die voor de samenleving zo belangrijk zijn. Bekende mensen als Mathilde Santing, Jan Boerstoel, Konrad Boehmer, Constance Wibaut en Jan Pieter Glerum staan tussen de wereldkampioen stukadoren, een mevrouw die al vijfentwintig jaar in het Anthonie van Leeuwenhoek als vrijwilligster zieken verzorgt, iemand die al vijfentwintig jaar zijn voetbalclub draaiende houdt, iemand die sinds haar dertiende doof is en sindsdien zich inspant om het leven voor doven en slechthorenden te verbeteren, een Majolica-expert, de voorzitter van de Operettevereniging die al dertig jaar daar zijn hart en ziel verpand heeft... en dat 46 keer.

’s Middags ga ik naar Den Haag, waar ik deel uitmaak van de VNG-delegatie die moet proberen tot een akkoord te komen met staatssecretaris Albayrak en minster Vogelaar over het pardon. Het lukt, hoewel we nog wel stevig met elkaar moeten onderhandelen voor we zover zijn. Het is goed dat het kabinet eruit is en dat wij er met het kabinet uit zijn; dit probleem hebben we al te lang met ons meegesleept.

Zaterdag

Eerste reacties op het akkoord over het pardon. Heb me verbaasd over de grote woorden die gebruikt worden om het ‘liegen’ over de identiteit van asielzoekers te diskwalificeren. Nu al weer de debatten over Ayaan Hirsi Ali vergeten?

Gewerkt aan m’n toespraak voor 4 mei op de Dam. Het blijft een grote eer om daar te mogen spreken, maar tegelijkertijd is het ook een opgave. Hoe langer de Tweede Wereldoorlog geleden is, hoe moeilijker het wordt om woorden te vinden die niet alleen aan die oorlog herinneren, maar ook betekenis hebben in deze tijd.

Met de voorbereidingen voor Koninginnedag hoef ik me op dit moment zelf niet bezig te houden. We hebben een geoliede organisatie, die z’n uiterste best heeft gedaan om het allemaal weer in goede banen te leiden. Weinigen beseffen wat er bij komt kijken om zo’n vier- à vijfhonderdduizend mensen extra in de stad te hebben zonder dat het mis gaat.

’s Avonds gegeten met mijn kinderen, en me afgevraagd of Ajax toch...?

Zondag

Veel privé vandaag. En ik hoor nog bij diegenen die vinden dat als iets privé is, het ook privé is.

Als zovelen heb ik aan Radio 1 gekluisterd gezeten, vanaf een uur of twee, totdat het opeens, om half vijf afgelopen was. PSV dus! Tja... Laat ik hier mijn gelukwensen in de richting van Eindhoven uitspreken. En hopen dat Ajax volgende week wel de beker wint. Ik heb inmiddels besloten dat in dat geval de huldiging gaat plaatsvinden op het Museumplein, en niet op het Leidseplein. Vorig jaar was de schade, veroorzaakt door een beperkt aantal etterbakken, te groot; dat kan niet zo maar nog een keer.

Ik heb me dit jaar niet in de Koninginnenacht gestort. Tachtigduizend man hebben de burgemeester niet gemist en gewoon een gezellige avond gehad. Mooi!

Koninginnedag

Prachtig weer. Druk in de stad; tegelijkertijd gemoedelijk. ’s Ochtends ben ik even in ons beleidscentrum op het stadhuis geweest. Daar gebeurde erg weinig, een prima teken: hoe beter de voorbereiding, hoe rustiger het daar is op de dag zelf. Daarna door de stad geslenterd, en geconstateerd hoeveel verschillende feestjes er op zo’n dag plaatsvinden. Al die boten, al die bandjes, al die mensen op de vrijmarkt, kinderen die muziek maken, hun waren verkopen, de goede doelen, de hamburgertentjes, de bungeejumpers... En dan ben ik nog niet eens in Watergraafsmeer geweest of rond de Sloterplas.

Rond half vier mijn gebruikelijke uitstapje naar de onvolprezen Amsterdamse stadszender AT5, die de zaak als vanouds op een boot in de Herengracht covert. Gesprekje met een echtpaar dat precies zestig jaar getrouwd is.

’s Avonds thuis op tv die prachtige beelden van Amsterdam gezien, en me voor de zoveelste keer gerealiseerd dat ik de allermooiste baan in het openbaar bestuur heb.

Dinsdag

1 mei! Traditiegetrouw begeef ik mij naar een bejaardenoord, om daar een toespraak te houden. Deze keer naar De Venser in Amsterdam Zuidoost. De zaal is bomvol. Mij is gevraagd iets te zeggen over Willem Drees en de huidige ouderenzorg. Drees, die in de jaren vijftig voor de AOW heeft gezorgd, en die, heb ik gezegd, nu zijn ogen zou uitkijken als hij zou zien in welke welvaart wij onze ouderen kunnen verzorgen. Daar zit misschien ook wel een kernprobleem van de huidige sociaal-democratie: veel waarvoor gestreden is (de achturendag!), is gerealiseerd. Maar ook vandaag blijven twee trefwoorden van wezenlijk belang: solidariteit en emancipatie, die mensen in staat stelt hun talenten tot ontplooiing te brengen zonder anderen tekort te doen.

De zogenaamde crisis in de PvdA suddert op tv nog een beetje door. In Knevel & Van den Brink relativeert Felix Rottenberg die ‘crisis’ bekwaam. Laat de PvdA in het kabinet laten zien wat er bereikt kan worden!

Woensdag

Vandaag heb ik mijn toespraak voor 4 mei op de Dam afgerond. Noodzakelijke ogen daarbij zijn die van mijn vrouw Lidie, Maria Cuartas, mijn kabinetschef, en Mirjam Otten, mijn voorlichtster.

Verder heb ik veel tijd besteed aan het opruimen van oude mailtjes. Er lag er nog één van een oud-klasgenote, die gevraagd had om kort op te schrijven wat ons alle maal was overkomen sinds we het Haarlems gymnasium hadden verlaten.

Tussen de bedrijven door ben ik, als voorzitter van de Wiardi Beckman Stichting, bezig geweest met de opvolging van Paul Kalma als directeur. We schieten op.

Verder heb ik ter voorbereiding op het in ontvangst nemen van de dvd’s van het Werkteater, hun werk opnieuw bekeken. Het is gedateerd en niet gedateerd. Toevallig keek ik net naar Opname, met een glansrol van Helmert Woudenberg als patiënt in een ziekenhuis, terwijl diezelfde Woudenberg als Pim Fortuyn real time op tv was. Stelling: zonder het Werkteater had Woudenberg dat niet gekund.

Donderdag

Vandaag heb ik me voorbereid op de Van Randwijklezing die ik zaterdag in Vlissingen mag houden. Ook hier moet met ere de naam van Maria Cuartas genoemd worden. Ter voorbereiding van zo’n lezing bespreken we samen het onderwerp, waarna Maria aan de slag gaat. Heen en weer mailend komt het resultaat tot stand.

De lezing gaat over vrijheid en identiteit, twee begrippen die in ons land van oudsher samenhangen. Ik betoog dat de Nederlandse identiteit gekenmerkt moet blijven worden door vrijheid, ondanks grote veranderingen in ons land (teloorgang van de zuilen, immigratie, globalisering) en ondanks het feit dat mede door die veranderingen ons vrijheidsbegrip van karakter veranderd is. Het zal duidelijk zijn dat zo’n Nederlandse identiteit die gebaseerd is op vrijheid, tal van verschillende loyaliteiten kan inhouden.

Eind van de middag vindt mijn tweewekelijkse gesprek plaats met AT5. Belangrijk onderdeel is mijn reactie op een groot artikel vorige week in de Volkskrant over een groot gezin dat al jarenlang voor de nodige problemen zorgt zonder dat dat adequaat is aangepakt. Zoals op zoveel plaatsen blijkt ook hier dat instellingen onvoldoende samenwerken. En daar ligt dan ook de oplossing.

’s Avonds nog weer even verder over de nieuwe directeur van de WBS.

Vrijdag 4 mei

’s Ochtends ben ik, zoals ieder jaar, aanwezig bij de herdenking op de Oosterbegraafplaats. We maken, met tussen de honderd en tweehonderd aanwezigen, een stille tocht langs monumenten die herinneren aan de gevallenen tijdens de oorlog. Het is indrukwekkend om te lopen onder de prachtige bomen met hun voorjaarstooi, in de serene stilte waarin de vogeltjes fluiten. Voorjaar, vogeltjes en stilte, ze zijn voor mij onlosmakelijk verbonden met de herdenking op 4 mei.