Homie, ik ben aan het stijldansen!

Saul van Stapele speelt vandaag een piraat in het Caraïbisch gebied. Maar Johnny Depp’s Jack Sparrow speelt hij liever niet

„Hé man, alles flex?”

„Rustig, je weet toch. Beetje spelen…”

„Zo dope, je hebt gewoon een Portable PlayStation. Die hebben ze net in prijs verlaagd, toch?”

„Ja, maar daar schiet je niet zoveel mee op. Je hebt ook een speciale Sony-memorystick nodig, en Sony-snoeren, een Sony-koptelefoon… Wacht even man, deze shit is lastig… links… en nu naar rechts…”

„Laat me kijken dan… Wat is dat, man? Het verjaardagsfeestje van Albert Verlinde?”

„Sssst…”

„Waar is je gun dan, man? Ga je die bitch doodschieten?”

„…”

„Ze doet arrogant, gast…”

„Homie, ik ben aan het stijldansen!”

Met een speciale versie voor de portable spelcomputer van Sony is de precies twintig jaar oude klassieker ‘Sid Meier’s Pirates!’ nu ook beschikbaar voor de allernieuwste generatie gamers die verveeld begint te geeuwen bij de zoveelste prachtig in beeld gebrachte 3D-explosie waarin elke rondvliegende glassplinter een eigen schaduwlijn heeft. Hoewel het strategiespel, dat een paar jaar geleden al een update kreeg voor de PC, op grafisch gebied vele zeemijlen verwijderd is van het grofkorrelige en houterige origineel uit de jaren tachtig, lijkt het in niets op de met adrenaline volgepompte actiewerelden die de nieuwste generatie computerspellen domineren. Sid Meier’s Pirates! is visueel opmerkelijk eenvoudig, inhoudelijk simpel en dodelijk verslavend.

We zien de oceaan van bovenaf en een klein bootje dat door het Caraïibische gebied van de 17de en 18de eeuw zeilt. Dat kleine bootje heeft soms zestien kanonnen aan bord, honderd ton eten en net zoveel crewleden, maar op het scherm zie je een klein bootje en de rest mogen we er zelf bij denken. Dat is zoals bij veel spellen op ouderwetse leest cruciaal, want wie door de stortvloed aan special effects het fantaseren verleerd is, ziet in dit spel een eindeloze herhaling van steeds weer dezelfde handelingen die snel gaat vervelen. Het kleine bootje vaart langs allemaal andere kleine bootjes en kan die bootjes (andere piraten, handelsschepen, oorlogsschepen) aanvallen. Dan zie je allemaal kleine zwarte puntjes van het ene bootje naar het andere bootje gaan. Dat, lieve kinderen, zijn kanonskogels. Dat zie je niet, maar dat zijn het wel.

Wanneer de bootjes tegen elkaar botsen, verplaatsen we ons naar een klassiek zwaardgevecht op de boot tussen de kapiteins. Dat wordt iets mooier in beeld gebracht maar is ook heerlijk simpel. Het ijzer klettert totdat een van de koene vechters de ander het water in werkt of op een andere, vaak komische wijze, tot overgave dwingt. Er spat geen druppel bloed of afgehakte ledemaat in de rondte.

Het kleine bootje kan ook op zoek gaan naar schatten, op de vlucht geslagen criminelen, slechteriken die ooit de familie van de hoofdpersoon in ellende hebben gestort of bootjes met belangrijke mensen aan boord. Zo nu en dan legt het bootje aan in een haven om nieuwe bemanning te werven, de buit van de andere bootjes te verkopen, de zeilen te repareren en bij de gouverneurs van verschillende naties beloningen op te halen. Je kunt als piraat vrijbrieven krijgen van een van de naties (bijvoorbeeld Engeland of Nederland) om alle schepen die niet van hen zijn naar de bodem van de zee te mogen jagen en wanneer je dat doet bij boten van een natie waar de gouverneur mee in oorlog is, krijg je daar een handdruk en een promotie voor. De dochter van de gouverneur is een gold digger die naarmate je stijgt in rang meer interesse in je krijgt. Uiteindelijk mag je met haar dansen; een minigame waarin je op de maat van de muziek op knopjes drukt waarna het rijkeluismeisje je wat handige informatie toespeelt.

De herhaling van handelingen brengt de speler al snel in een zentoestand, terwijl er voortdurend iets nieuws plaatsvindt. Elke keuze die je maakt, heeft invloed op de verloop van het spel. Zo moet je zorgen dat je genoeg buit en comfort hebt om je bemanning tevreden te stellen en wordt een prijs op je hoofd gezet wanneer je teveel bootjes van een specifieke natie aanvalt. Dat leidt er toe dat speciale achtervolgingsbootjes achter je aankomen en je vijandige havens alleen nog inkomt door middel van een minigame waarin je langs de bewaking glipt, of een aanval op land, in feite een soort schaakspelletje. De dagen tikken met elke seconde weg en het spel is afgelopen wanneer de hoofdpersoon te oud is om te drinken, te duelleren en te dansen en dan wordt de balans opgemaakt hoe rijk en beroemd je bent geworden.

Eind deze maand verschijnt het derde deel van de film Pirates Of The Carribean en ook een nieuw computerspel over deze film die de piraat voor een nieuwe generatie heeft opgepimpt. Als het vorig jaar verschenen PlayStation 2-spel ‘Pirates Of The Carribean: The Legend Of Jack Sparrow’ enige indicatie is, kiest u dan voor de spelklassieker die met de film niets te maken heeft. In het officiële spel-van-de-film hoorden we Johnny Depp als Jack Sparrow en waren zijn flashbacks (waarin hij naar eigen inzicht de geschiedenis herschreef) hilarisch, maar het stompzinnige inhakken op tegenstanders die neerzakten voor ze werden aangeraakt, maakte het spel net zo uitdagend als een borsten- en billenclip die langs de Iraanse censuur is gegaan.

Sid Meier’s Pirates! (2K Games)

Pirates Of The Carribean: The Legend Of Jack Sparrow (Ubisoft)