Zeven jaar later

Totaal versuft loop ik door Hoog Catharijne richting de treinen. Snikkend met mijn telefoon in de hand, in de hoop dat ik niet opval in de mensenmassa. Aan de andere kant van de lijn hoor ik mijn vriendin huilen. Zeven jaar zijn voorbijgegaan sinds het drama en vandaag lijkt het of we geen stap vooruit zijn gekomen.

Zeven jaar geleden gooide het overlijden van de moeder van mijn vriendin onze jeugd totaal overhoop. Haar moeder was een prachtige, intelligente vrouw, ondernemend en zelfstandig. Maar thuis werd ze mishandeld door haar echtgenoot, een charismatische man met twee gezichten. Door de buitenwereld geliefd, maar door zijn gezin gevreesd. Haar moeder maakte een einde aan dit huwelijk, in de hoop haar kinderen en zichzelf een betere toekomst te geven. Maar die toekomst was haar niet vergund. Ze werd vermoord. Door haar echtgenoot.

En nu, zeven jaar later, blijkt dat mijn vriendin de rol van mishandelde echtgenote heeft overgenomen. Ze biecht het op, lucht haar hart en ik kan niets anders doen dan met haar mee huilen. Ik probeer mijn tranen te bedwingen, maar het lukt me niet. Net als toen. Dit was haar moeders grootste nachtmerrie.

Ik voel me verdrietig, machteloos en schuldig. Eigenlijk wist ik het. Eigenlijk wist ik dat mijn vriendin mishandeld werd. Erger nog, iedereen wist het. Maar al die jaren was ik bang dat als ik haar man zou vervloeken, ik haar kwijt zou raken. Ik wil haar helpen vrij te zijn, vrij van hem en van haar verleden. Maar ik kan haar keuzes niet voor haar maken.

Ik stap in de trein naar Den Haag, en terwijl de trein door het Nederlandse landschap raast, is er één vraag die mij blijft bezighouden: hoe vrij zijn wij in Nederland nou eigenlijk echt? Iedereen is hier vrij om te doen en te laten wat hij wil, binnen de grenzen van de wet. Maar hoe is het dan toch mogelijk dat in zo’n vrij land, vrouwen als mijn vriendin en haar moeder zó onvrij zijn? Waarom kan de een wél voor zichzelf kiezen en de ander niet?

Helaas heb ik geen antwoord op deze vragen. Ik weet alleen dat mijn vriendin sterk genoeg is om de juiste keuze te maken. En wanneer ze me nodig heeft, zal ik er voor haar zijn.

Amber

(25 jaar, in Nederland geboren uit Somalilandse ouders )