Welcome to Holland!

Den Haag, 23 augustus 1998. Als nieuwe Nederlander in spe - toen nog vluchteling - kom ik aan op Den Haag CS. Na nog geen vier meter maak ik voor het eerst kennis met de Nederlandse vrijheid: een verliefd stel staat te tonghockeyen. Ik weet niet goed of ik droom, of dat de zware vlucht mij schizofreen heeft gemaakt. Onze begeleider, Hans, aan wie mijn blik duidelijk niet ontgaan is, roept: ”In een vrij land mogen mensen op straat zoenen.” Als jongetje van veertien jaar weet ik meteen: dit `vrije land` wil ik voor geen duizend Disneylanden ruilen.

Het stempel van de onderdrukking van Saddam Hussein is nog steeds zichtbaar op mijn gezicht, als ik vervolgens twee politieagenten tegenkom. Van kinds af aan heb ik geleerd te vluchten wanneer ik mannen met een pistool zie. Ik vlucht en ga achter een groot bord staan met allerlei informatie. Een enorm gevaarte begint te toeteren. De agenten komen naar me toe. Eén van hen kijkt me vriendelijk aan en zegt dat als ik zelfmoord wil plegen, ik niet voor een tram moet gaan staan, want dan maak ik weinig kans. Ik kan beter voor een trein springen. Mannen met een pistool en een goed gevoel voor humor, dat is ook nieuw voor mij!

Na jaren van de Nederlandse vrijheid te hebben genoten, heb ik ontdekt dat die nogal gecompliceerd in elkaar steekt. Vrouwen zijn hier vrij, je mag ze niet mishandelen. Maar de Nederlandse vrijheid staat mij wel toe mijn buurvrouw dood te wensen - ruim van te voren bij Allah indienen, leert de ervaring. Wat nou als Allah mijn wens inwilligt? Of erger nog: wat nou als iemand namens Allah mijn wens inwilligt?

De Nederlandse vrijheid brengt mij in verwarring. Vrouwen hebben de keuzevrijheid om schaars gekleed in muziekclips en commercials op te treden - in werkelijkheid worden die meiden gewoon uitgebuit. Ze zijn goed voor de verkoop. Maar zodra ik begin over de keuzevrijheid om een hoofddoek te dragen, fronst menige Nederlander de wenkbrauwen. Kan hoofddoeken produceren dan geen lucratieve bezigheid zijn?

Vanmorgen, voor hetzelfde Den Haag CS, geef ik mijn vriendin een zoen, omdat ze voor een paar dagen naar het buitenland moet. Er staat een jongetje samen met zijn ouders en een aantal versleten tassen. Ze maken duidelijk de indruk dat ze een lange reis achter de rug hebben. Ik kijk hem aan, knipoog en zeg: `Welcome to Holland!`

Zjir Rashaan