In het spoor van Herman Brood

Verschillende Nederlandse bands hebben de laatste tijd succes in de VS. Ze toeren door het land maar het Midwesten slaan ze vaak over. Over ‘college towns’, boekers en T-shirts.

About, Alamo Race Track, Kraak&Smaak, Voicst, zZz – de nieuwe generatie Nederlandse bands slaat de vleugels uit richting Amerika. Voor optredens, plaatrelease of muzikale bijdragen aan films en tv-series. De afgelopen maanden speelden Kraak&Smaak, About en Alamo Race Track in de Verenigde Staten; Voicst nam er de nieuwe cd op en Alamo Race Track verkocht twee minuten muziek aan de tv-serie Grey’s Anatomy.

Kraak&Smaak, de danceband uit Leiden, is aan een Amerikaanse opmars bezig. Hun dj Mark Knepper draaide onlangs in Atlanta een Kraak&Smaak-dj-set, terwijl op hetzelfde moment de rest van de band een live optreden gaf in New York. Daarna vloog het hele gezelschap naar Los Angeles voor een uitverkocht optreden in het beroemde El Rey-theatre. En afgelopen weekend stond Kneppers weer als dj op het belangrijke Coachela-festival in de Californische woestijn, waar ook Björk, Red Hot Chili Peppers en DJ Tiësto optraden. „Onze cd, Boogie Angst, heeft niet heel veel verkocht in de VS”, zegt Kneppers. „Maar onze concerten vinden ze geweldig. Ze vinden het bijzonder dat wij een echte band zijn, met muzikanten en zangers, en niet weer een paar mannen achter kastjes met knoppen. Het regent mailtjes bij het management, met de vraag om meer. Sony vroeg of ons platencontract bij Quango niet open te breken is.”

Volgens Kneppers heeft zijn groep veel baat gehad bij airplay door radiostation KCRW, uit Los Angeles. „Daar werkt een gezaghebbende dj, Jason Bentley, de ‘John Peel van de danscultuur’, en hij draait onze nummers Take Me Home en Money In The Bag.” Wat ook helpt is de nauwe band tussen KCRW en platenmaatschappij Quango. Ook concert-boekers willen nu met de groep werken. „We gaan kiezen tussen William Morris, de grootste internationale boeker, en Richard De La Font Agency, die ook Faithless doet.”

Ook Rutger Hoedemaekers, van het Amsterdamse elektronicaduo About, is in onderhandeling. Op dit moment zit hij in New York, waar hij werkt aan de nieuwe cd van Voicst. In maart was hij met About, zijn duo met zangeres en gitariste Marg van Eenbergen, op het SXSW-festival in Austin, Texas. Daarna reisden ze verder voor optredens in Phoenix en Los Angeles. „Ik heb op SXSW contacten gelegd, met wie ik nu overleg over concerten voor het najaar.”

Verwacht Hoedemaekers dat About in Amerika aanslaat? „Amerika is het land van de liedjes. Ze zitten wel vast aan een rock ‘n’ roll-traditie, en daar passen wij, als elektronica/gitaar-duo, niet helemaal in. Maar Amerikanen weten het te waarderen als je een show maakt op het podium. We stonden ook in een geschikte ambiance: een elektroclub. Je moet ons niet in een rockcafé in Texas zetten.”

De omstandigheden zijn minder dan wat Hoedemaekers in Nederland gewend is. „Het is een zootje. In Austin, het grootste popfestival ter wereld, was niets geregeld. We hadden geen licht, een ondermaatse geluidsman, en de stagemanager was te stoned om te weten wie hij op het podium had.” Is de gage anders dan in Nederland? „Heel anders, je krijgt daar namelijk niets. Alleen in Austin betaalden ze 200 dollar. Je legt er geld bij. Ik zie het als een investering in de toekomst.”

Liesbeth Esselink, alias Solex, heeft al een stuk of vier Amerikaanse tournees achter de rug. Ze hield er meestal wel wat aan over, dankzij de T-shirtcultuur. „Amerikanen vinden het leuk om na afloop van een concert je band-shirt te kopen. CD’s kunnen ze altijd nog kopen.” Esselink reed meerdere keren van Oost naar West. „Toeren in Amerika is vooral eindeloos rijden. Ik reed vaak zelf. Na een concert pak je je spullen in ga je op weg naar het volgende optreden. Je hoopt dat je onderweg een motel tegenkomt.”

De Amerikaanse tournees lopen altijd langs college towns. Daar zijn de alternatieve radiostations en popzalen gevestigd. „Wij zijn afhankelijk van de studentensteden. Daar zijn er gelukkig veel van. Behalve in de Midwest. Als je op weg bent van Oost naar West, zou je denken dat je onderweg nog wel ergens een concert zou kunnen geven. Maar er is niets te beleven. Je moet daar gewoon zo snel mogelijk doorheen.”