Hier die banden!

Ik wilde het doen zoals dat in Duitsland nog vrij gebruikelijk is. Kalm en evenwichtig zou ik een ander in het openbaar corrigeren als ik daar behoefte aan had. Een ander aanspreken op zijn gedrag zonder een oogst aan opgestoken vingers (of erger): daar ging het om.

Maar zoals altijd diende het voorval zich aan toen ik er eventjes niet op rekende. In het tropisch zwemparadijs. Meer precies, bij de autobanden. Ze vertrokken naar links, die banden, en na een rondje onbekommerd dobberen langs de buitenrand van het zwembad kwamen ze van rechts weer aan. Stond ik daar keurig in de rij met mijn kinderen te wachten op een paar van die autobanden – grote, kleurrijk geverfde banden –, waren twee pubers zo brutaal alvast tien passen tegen de kunstmatige stroom in te doen, de banden tegemoet. Logisch, dat scheelde hun wachttijd. En daar gingen mijn voornemens. Wat die jongens wel niet dachten. Of ze als de sodemieter achteraan wilden sluiten. Hier die banden!

Het recht had zijn beloop gekregen met een bassende stem van een volwassene tegenover een paar tieners: heel anders dan ik van plan was geweest. Hangend op mijn autoband overdacht ik mijn zonden. Mijn jaren van nietsdoen en frustraties oplopen, had ik nu duidelijk achter me gelaten – beetje te overtuigend. Ik had de sfeer verpest in een omgeving van ongedwongen kinderpret. Die jongens hadden met veel kabaal hun wederrechterlijk verkregen banden weer afgestaan, mijn kinderen waren geschrokken: alles verkeerd.

Van Beatrijs Ritsema (Moderne Manieren in Trouw) had ik gehoord dat je er goed aan doet zoiets haast overdreven vriendelijk, zelfs verontschuldigend te presenteren. Ik gaf me een nieuwe kans. Weer stonden we in de rij en weer drongen er een paar voor. „Sorry hoor”, probeerde ik een glimlach, „jullie hebben die rij daar natuurlijk niet gezien. Wij zijn nu aan de beurt.”

Ik beweer niet dat ze voor me applaudisseerden. Toch voltrok de overdracht van de banden zich nu minder onaangenaam. Zo gaat dat dus: in een tijd van korte lontjes vereist de correctie in het openbaar een extreem beleefde, zeg maar leugenachtige inkleding. Gewoon doen alsof de schoft zich heeft vergist, en even later dobber je weer vrolijk rond.

Auke Kok