Glimlach

Het mooiste waren de spandoeken. De leiding van Feyenoord had nog niets gezegd over een eventueel ontslag van Erwin Koeman, en toch maakten de supporters tegen het einde van de winter al duidelijk dat hij moest blijven. Supporters zijn niet gek. Hun elftal verloor aan de lopende band en volgens de mores van het voetbal krijgt de trainer dan de schuld. En veelal zijn het de supporters die als eersten om zijn hoofd schreeuwen. Zo niet deze keer. Na het zoveelste gespartel van Feyenoord I spraken de fans hun vertrouwen uit in Koeman, de coach die althans in naam verantwoordelijk was voor het beroerde spel.

Belangrijk is niet eens of de supporters gelijk hadden. Het beoordelen van coaches is altijd lastig – het zijn de spelers die de bal in het netje moeten trappen, niet de trainers. Belangrijk is dat de fans meer van hun trainer leken te houden dan van de helden op het veld. Een ongebruikelijke rangorde. En een begrijpelijke. Zoals hij daar langs het veld stond, in gewone kleren, met gewoon gedrag: een man om van te houden. Bij Erwin Koeman geen potsierlijke pakken met stropdas, gewoon een open boordje, klaar. En als hij weer eens had verloren, volgden geen gezwollen aanmerkingen op de scheidsrechter, of de defensieve tegenstander, of de toestand van het gras, of meer van die onzin waartoe Nederlandse trainers zich het afgelopen seizoen te buiten zijn gegaan.

Wat volgde, was een haast vergeten houding. Hij glimlachte.

Temidden van opgewonden schoolmeesters etaleerde Koeman telkens weer dat beschaafde zure lachje. De mondhoeken uiteen, de kop een beetje schuin en de wenkbrauwen iets omhoog: de voormalige topvoetballer zette zijn afkeer van verlies om in relativering. Je vroeg je af hoe een bescheiden man zonder bluf en verhullend vakjargon zich staande kon houden bij een voormalige topclub waar van alles aan mankeert. Waarschijnlijk vroegen de supporters zich hetzelfde af. Hard werken, jonge talenten laten doorbreken – wat moest hij nog meer doen?

Koeman werd gezien als een sympathieke verschijning in een wereld van patjepeeërs en opscheppers, daarom moest hij blijven. Zelfs tegen het einde van dit onwaarschijnlijk slechte seizoen ging de clubdirectie maar niet over tot ontslag. Alsof ze wist wat ze daarmee zou aanrichten.

Erwin Koeman stapt nu uit zichzelf op en zo maakt hij de weg vrij voor een coach die kan blaffen. En nu maar hopen dat hij in Nederland blijft. Buitengewoon succesvol hoeft hij ook daar niet te zijn. Voor mij niet, tenminste. Het lachje van een verliezende Koeman bewijst dat nog niet alles verloren is.