Europa niet gebaat bij wollige taal Timmermans

Zou Frans Timmermans, staatssecretaris voor Europese Zaken, met zijn rede in Parijs de oplossing van nijpende Europese problemen dichter bij hebben gebracht? De samenvatting in deze krant (26 april) geeft weinig hoop. Het is een staaltje van diplomatieke nietszeggendheid, verpakt in wollige beeldspraak.

In plaats van een heldere analyse en een stoutmoedige oplossing moest Parijs het doen met onduidelijke zinnen als: `Nederlanders zoeken een Nederlandser Nederland, Fransen een Franser Europa. In de botsing van beide visies ligt de oplossing voor Europa als geheel`. In dezelfde rede zegt Timmermans dat ”wij politici een grotere mate van eerlijkheid moeten beloven”. Wie dit leest, zij op zijn hoede. Bovendien is de oproep weinig ter zake. Van politici mag je eerder verwachten dat ze helder zijn, en daadkrachtig. En dat toont Timmermans hier niet.

Hij had als `eerlijk` politicus een principieel betoog kunnen houden over de zaak waar alles om draait: de overdracht van nationale autonomie. Want over deze hete aardappel van de Europese politiek wordt door politici zelden `eerlijk` gesproken. Die overdracht kost stemmen. Het zou mooi zijn geweest als Timmermans had kunnen laten zien dat hij die angst de baas is en een maatschappelijk debat organiseert over de vraag op welke terreinen de Nederlandse bevolking wel of geen autonomie wil afstaan. Hij zou dat de Fransen ten voorbeeld hebben kunnen stellen. Maar Timmermans en het kabinet waarvan hij deel uitmaakt, mijden dit maatschappelijke debat dat onvermijdelijk is om de Europese zaak uit het slop te trekken.