Een torenflat weerkaatst in torenraampjes

Kraaaaak klinkt het als de galeriehoudster het logge strandbeest van Theo Jansen in het midden van de zaal vooruit duwt. Het uit pvc-buizen opgebouwde reptiel met 12 poten is vies, het heeft lang buiten gestaan. De kleine zwarte spinnetjes die erin woonden zijn zich langzaam aan door de hele galerie aan het verspreiden. Buiten kan het beest met hulp van de wind een autonoom wandelingetje maken. De buizen zijn verbonden met tie-wraps en lijken door hun kleur en vorm op menselijke botten. Zeker in geïsoleerde toestand, zoals de scharnierende gewrichten die in een klein lijstje geëxposeerd liggen.

Het strandbeest van Jansen is onderdeel van de groepstentoonstelling Kijk 6 uit Delft, met zeer divers werk van zes Delftse kunstenaars, samengebracht in Galerie De Zaal.

Naast het reptiel hangt Willem van den Hoeds foto LX734. Een groot wit object, tegen een eveneens witte achtergrond met linksvoor een gebogen zwarte rand. Het lijkt op een bouwtekening, met dunne lijntjes, stipjes, onbegrijpelijke aanduidingen (‘hoist point’) en de intrigerende cijfercombinatie 414 CR. Aan de uitsnede is niet ziet wat de boven- of onderkant is. Er is geen horizon zichtbaar, het object bevindt zich dus in de open lucht. Het is een vliegtuigvleugel, gefotografeerd uit het raampje. Hoed maakte de foto op weg naar Hongkong waar hij vervolgens het project 1713 uitvoerde. Dit is een digitaal uit 500 foto’s samengesteld beeld van een 28 verdiepingen tellend flatcomplex. De perspectivisch verspringende torens hebben elk hun eigen moment in de tijd, met bijbehorende kleur lucht. Je wordt hier gefopt, maar wel op een integere manier.

Van Bram Zwartjens toont De Zaal het schilderij Zonder titel, een wit doek bezaaid met zwarte stippels en uitstekende zwarte draadjes. De combinatie van geschilderde gaten en echte draadjes is nogal onrustig: de zwarte vormpjes blijven op je netvlies staan en vormen schaduwvlekjes in het wit van de achtergrond. Het totaal wiebelt voor je ogen, alles lijkt te bewegen.

Op de foto Mirage van Frank van der Salm is een fragment te zien van een zwarte ronde kantoortoren met daarin repeterende witte raampjes die aan de randen verkleuren naar geel, groen en rood en die gevat zijn in gebogen lijnen. Van der Salm legde de raampjes op een perfecte manier vast, met een technische camera zodat er geen millimeter vertekent. Het kleurgebruik is zo subtiel dat je het bijna niet ziet, maar in de raampjes van de burelen reflecteert een andere torenflat in zachtrozige weerschijn.

Geen burelen, maar gewoon een heel stom parkje. Jaap van den Ende schildert in aardkleurige tinten alledaagse straattaferelen, die hij vervolgens op een nieuw paneel abstraheert tot geometrische vormen. De abstracte en de realistische versie van het straattafereel plaatst hij onder elkaar. Door dit procedé een aantal keren te herhalen ontstaat een tableau waarop figuratie en abstractie elkaar voortdurend afwisselen. Het geheel, gevat in een lijst van nog wat uitvergrote abstracties, tilt het totaalbeeld ver uit boven een stom parkje.

Tenslotte toch nog echt Delfts blauw. Christina Linaris-Coridou krast in de glazuurlaag van servies, waardoor de blauwe verf loskomt van de afbeelding. Haar serie van 15 borden heeft namen als A day after en Het syndroom van de icoon. Woeste expressies in combinatie met subtiele overleveringen van het authentieke patroon vertellen een mooie geschiedenis.

Kijk 6 uit Delft is een gevarieerde expositie van een aantal dynamische werken. Die dynamiek hoort kennelijk bij Delft.

Galerie de Zaal, Koornmarkt 4, Delft. Do t/m za 12-17 u, zo 14-17 u. wwwdezaal.nl