De schoenpoetser

Ik ben met vakantie in Zuid-Koerdistan en ik zit in een restaurant te genieten van een lekkere maaltijd. Buiten zie ik een kleine jongen lopen. Even kijkt hij mij aan. Zijn blik vertelt me een verhaal. Het is alsof ik zijn stem kan horen:

„Iedere dag sta ik vroeg op. Mijn buik doet pijn, omdat ik gisteren niets heb gegeten. Gauw pak ik mijn versleten plastic schoenen samen met mijn gereedschap en ren de deur uit, naar mijn werkplek.

„Het is vandaag rustig, maar ik blijf hoop houden dat ik vanavond een brood op tafel kan zetten. ‘Meneer, uw schoenen zien er vies uit, zal ik ze poetsen?’, vraag ik wanhopig aan een voorbijganger. Hij kijkt me aan met een vieze blik. Maar dat maakt niet uit, want ik ben gewend om zo te worden aangekeken. Ik vraag me niet meer af waarom mensen dat doen.

„Zwetend blijf ik de mensen vragen of ik hun schoenen mag poetsen. Tot nu toe heb ik maar één klant gehad. Het valt niet mee, omdat ik zo’n honger heb. Tegenover me zie ik een kraan met allerlei soorten fruit. Perziken, watermeloenen, bananen, alles! Kon ik ze maar kopen.

„Opeens, uit het niets, verschijnt een man die zijn schoenen onder mijn neus duwt. Mijn droom is voorbij. ‘Snel een beetje’, snauwt hij. Tegen zijn vriend, die naast hem staat, zegt hij: ‘Het zou mooi zijn als we allebei die 30.000 dollar zouden krijgen. Ik ben hard aan een nieuwe auto toe. Deze heb ik al drie jaar.’

„Wooow, 30.000 dollar! Was ik maar deze man! Wat zou ik dan allemaal kunnen kopen! Nieuwe schoenen, snoep, dat lekkere fruit, gel voor in mijn haar, speelgoed. Ik zou naar school kunnen gaan.

„Nee, ik zou het niet uitgeven. Ik zou sparen, zodat ik een tijd lang niet hoef te werken. Acht jaar ben ik pas. Als ik dat geld had, kon ik nog een tijd lang kind zijn.

„De man gooit een briefje van 250 dinar (25 eurocent) naar me en ik weet dat ik weer aan het dromen was. Ik ben weer wakker. Nee, een kind kan ik voorlopig niet meer zijn.”

De jongen loopt weg van het raam. Ik ga door met eten en even later verlaat ik het restaurant. Ik ben vrij om te doen wat ik wil vandaag, ik heb vakantie. Maar de blik van de kleine schoenpoetser blijft op mijn netvlies gegrift.

Dashne Moulood

(22 jaar, Irak, sinds 1994 in Nederland)