Louis Sclavis

Hij verdeelt zijn liefde al zo lang over zoveel terreinen – modern klassiek, vrije improvisatie, muziek voor ballet, theater en film – dat hij ‘afstandelijk’ en ‘koel’ wordt genoemd. Typeringen die zeker niet passen bij de kwintetplaat L’imparfait des Langues waar de hitte soms van afslaat. In het soepel denderende Palabre waant men zich in de eerste klas van de modernste TGV en tijdens het polyfoon opgezette Le Verbe kan zelfs een kruk de benen verzetten.

Met twee gitaristen, een drummer en als tweede blazer Marc Baron op altsaxofoon, verkent klarinettist Louis Sclavis ( Lyon, 1953) de jazz in ruime zin. Met vorm en flair en een verkwikkende dosis intelligentie. Wie alleen maar nostalgisch met de voet wil tappen, heeft bij Sclavis weinig te zoeken. Maar wie open staat voor de sound of surprise zal verrijkende ontdekkingen doen.

Onverwachte wendingen, oneven maatsoorten, ongehoorde geluiden en deze on-dingen zo raak en beeldend geplaatst dat er een nieuwe grammatica ontstaat. Onvoltooid en onvolmaakt, maar waarschijnlijk juist daardoor net zo spannend als een nieuwe liefde.

Frans van Leeuwen

Louis Sclavis: L’imparfait des Langues (ECM 1954). Distr. Challenge