Wraakzucht van een superheld

Spider-Man 3. Regie: Sam Raimi. Met: Tobey Maguire, Kirsten Dunst, James Franco, Topher Grace, Thomas Hayden Church. In: 110 bioscopen.

Het aantal tegenstanders is al een veeg teken. Spider-Man moet het dit keer opnemen tegen vier vijanden, en dan is er nog het eeuwige gepieker van zijn alter ego Peter Parker. In deel 3 van de reeks is de verbeelding van de makers duidelijk aan het opraken.

Niet dat de avonturen minder spectaculair zijn. Er is een prachtige zandman bedacht, die moeite heeft met structureren, af en toe los uit elkaar valt en zich dan weer herneemt. Visueel is dit een van interessantste freaks uit de filmgeschiedenis.

Maar inhoudelijk is Spider-Man 3 een teleurstelling, vooral na het rijke deel twee. Af en toe krijg je het gevoel dat er zelfs bij de acteurs iets van vermoeidheid te merken is. Niet voor niets liet hoofdrolspeler Tobey Maguire in een interview weten dat hij aarzelt of hij ook nog voor een vierde keer het spinnenpak zal aantrekken. Of is dat alleen maar onderdeel van het spel, of liever gezegd de salarisonderhandelingen?

Hoe het ook zij, Peter Parker heeft de twijfels waar hij in deel 2 onder leed overwonnen en de verkering met zijn jeugdliefde Mary-Jane (Kirsten Dunst) aangedurfd. Het leven is zoet. Ze liggen ’s nachts in een reuzenweb naar de maan te staren en rijden later op Peters brommertje weer terug naar huis. Maar, o, wat is dat? Een zwarte substantie die met een vallende ster op aarde terecht is gekomen klampt zich vast aan het brommertje en reist heimelijk mee naar Peters huis!

Dan is er nog zijn voormalige schoolvriend Harry, die Peter haat omdat hij denkt dat hij zijn vader heeft vermoord. En een rivaal op Peters werk, iemand die vindt dat hij betere krantenfoto’s maakt dan Peter. En er is een ontsnapte boef die ook weer iets tegen Spider-Man krijgt. Het scenario heeft het er maar druk mee. Alles is bedoeld om de donkere kant van het superheldendom te onderstrepen, zoals dat ook in deel 2 gebeurde. Alleen: daar ging het om de prijs die Peter moest betalen voor zijn superkrachten. Dat was een interne worsteling die de acteur Maguire subliem over het voetlicht bracht.

In deel 3 zijn het allemaal vijanden die Spider-Man domweg moet verslaan. De enige zelfoverwinning die hij nog moet boeken is die op zijn wraakzucht. Dat is dan ook het enige echt interessante element van deze film. In deel 1 hadden we al gezien dat die wraakzucht het naarste trekje is in de verder zo vriendelijke buurjongen Peter Parker. En we hebben direct gezien dat een mens daarvoor gestraft wordt. Als Peter uit wraak een boef laat lopen, blijkt die daarna zijn oom te hebben doodgeschoten – dat wil zeggen, dat dénkt Peter.

In deel 3 komt hij erachter dat het toch anders zit dan hij dacht. Dat maakt zijn zelfverwijt nog groter, maar de hele kwestie sneeuwt onder in het geweld van alle schurken op zijn weg en in de relatieproblemen die hij met Mary-Jane krijgt. Het is domweg te veel bij elkaar om werkelijk interessant te worden.

Dat betekent dat we het moeten doen met het spektakel. En hoe mooi dat spektakel ook is, dát was nou net niet de reden waarom Spider-Man zich tot nog toe positief onderscheidde van andere superheldenfilms.