Kernachtige blokfluit maakt ook niet-fan vrolijk

cd klassiek

Brisk Recorder Quartet: Vintage Brisk. GLO

Een blokfluit blijft meestal gewoon maar een blokfluit. Dat kan een nadeel zijn, maar ook een voordeel, zo blijkt op de cd die het twintigjarige blokfluitkwartet Brisk uitbracht.

Door de kale klank van het instrument kreeg de muziek die voor Brisk speciaal werd gecomponeerd iets kernachtigs: ritme, beweging, harmonie – in zijn puurste vorm.

Een charmant voorbeeld is Ron Fords Sequentia (1996) – groeiende motiefjes, links en rechts, in een kristalhelder proces. Of het derde deel van Willem Wander van Nieuwkerks Quartet (1991), met een speelse stapeling van ritmes en patroontjes. Om het anders te laten klinken, laat Van Nieuwkerk de musici soms door hun fluiten zingen.

In Michiel Mensinghs Oh, I’m Sorry, Did I BREAK Your Concentration? (2006) voorziet het kwartet, op hoge fluitjes, als een soort synthesizer het pianospel van gastmuzikante Tomoko Mukaiyama van vervreemdende boventonen. Wonderlijk.

En dan zijn er nóg twaalf unieke composities op deze cd waar je zelfs als niet-blokfluitfan wel vrolijk van moet worden.