Ji-Young Kim is fragiele ‘Sylphide’

La Sylphide. Het Nationale Ballet. Met Holland Symfonia. Première: Visions at dusk, Krzystof Pastor. La Sylphide (repr) Bournonville / Bjørn. Gezien: 26/4 Lucent Theater, Den Haag. Tournee: t/m 19/5. Inl: www.het-ballet.nl

Het moment dat het gevleugelde boselfje (de sylphide) door de schoorsteen omhoog ‘vliegt’ zorgt altijd voor gegrinnik in de zaal, zelfs bij de vurigste balletfans. Die komen genieten van de bravoure van James, de Schotse edelman, en van de broze poëzie van het witte elfenballet in het bos, ooit het eerste zogeheten ‘ballet blanc’.

Opnieuw danst Het Nationale Ballet La Sylphide (1832) en toert ermee door het land. Voor een reisprogramma is dit relatief kleinschalige ballet heel geschikt. Het gezelschap danst de bekende Bournonville-versie (1836) die nauwgezet werd ingestudeerd onder supervisie van Dinna Bjørn, een gerenommeerde specialiste in de Deense Bournonville-stijl.

De hoofdrol werd in het programma dat ik zag, gedanst door de Koreaanse Ji-Young Kim. Komend seizoen zal zij het tableau van eerste solisten versterken. Deze, in de Russische Vaganova-methodiek getrainde ballerina danste het etherische droomwezentje uitermate verfijnd: haar armen lijken niet gemaakt van zoiets grof aards als botten of spieren, maar bestaan louter uit beweging. Haar elfenvoeten zijn exact op de pointes geplaatst, en haar balans is van een wonderschone kwaliteit. Toch voel je dat ze niet uitsluitend lyrisch is; ze zal ook in een temperamentvolle down to earth stijl kunnen schitteren, bijvoorbeeld in de balletten van Hans van Manen.

Het corps de ballet, dat haar omringt in de tweede acte, danste goed en mooi – als een tot leven gekomen 19de-eeuwse litho. Tamás Nagy danste zijn James sterk, met knap beheerst batteer-werk, het vliegensvlug om elkaar heen slaan van de benen waar specifiek de Bournonville-stijl om bekendstaat. Charlotte Chepallier danste ‘Effy’ levendig, Andy Rietschel was een bruisende ‘Gurn’. En balletleerling Lindy Bremer maakte met pittige Schotse passen haar meisjesrol ‘Fiona’ tot een glansrol.

Om het programma voller te maken vroeg artistiek leider Ted Brandsen aan Krzystof Pastor een voorafje te maken. Het ballet is vooral gemaakt op eerste solist Altin Alexandros Kaftina die zijn danscarrière beëindigt. In Visions at dusk is hij – evenals ‘James’ – vertwijfeld over de liefde. In de pose van Rodins Penseur komt dat cliché over. Maar in twee solo’s kan Kaftira zijn expressieve kracht kwijt, een talent dat hij ook liet zien in Balanchines Who Cares!