Ambitieus achter de buggy

Dit jaar nemen opnieuw meer gezinnen een au pair in huis. Ze zijn een steeds populairder alternatief voor het kinderdagverblijf. Voor de au pairs zelf is het jaar overzee een investering in hun toekomst.

Architect Viviana Rosas kwam als au pair in een Haagse nieuwbouwwijk terecht. Foto Luciana Caputo Architect Viviana Rosas werkt als au pair in een Haagse nieuwbouwwijk. „Hierna wil ik urbanisatie studeren.” Foto Luciana Caputo Loopbaanstuk1 van 2 mei artikel van Monique van Oostrum foto Luciana Caputo Caputo, Luciana

Haar kennismaking met Nederland was een openbaring. Zo’n moderne luchthaven had ze nog nooit gezien. En wat een prachtige windmolens. Onbetwist hoogtepunt: de fascinerende architectuur van Amsterdam. „Ik wist niet dat er zoiets moois bestond”, verzucht Viviana Rosas. Voor de 26-jarige architect uit Bogotá, Colombia is Nederland een onuitputtelijke inspiratiebron. Toch is het niet de reden van haar komst, vertelt ze, terwijl ze geroutineerd een wiebelende baby op schoot tilt.

Rosas is hier als au pair. „Het was mijn droom de wereld te ontdekken. Europa trok me, meer dan de Verenigde Staten, om de geschiedenis, de verschillende culturen, de landschappen. Au pair worden was de manier om die droom te verwezenlijken.”

Toen Rosas foto’s zag van Amsterdam, was de keuze voor Nederland gemaakt. Tot afgrijzen van haar overbezorgde vader. „Die zag zijn dochter al als prostituee aan de slag gaan.” Viviana Rosas belandde in een rustige Haagse nieuwbouwwijk.

Volgens de Nederlandse Au Pair Organisatie (NAPO), de branchevereniging voor aupairbureaus, groeit het aantal au pairs in Nederland al jaren. In 2003 waren er nog 810 plaatsingen, vorig jaar was dat aantal bijna verdubbeld tot 1.474. Dit jaar wordt met 1.850 au pairs opnieuw een flinke toename verwacht. Ze zijn afkomstig uit 65 verschillende landen.

Een au pair in huis is niet langer voor de elite, verklaart NAPO-voorzitter Jack Hompes. „Gastouders variëren van ambassadeurs tot vrachtwagenchauffeurs en van Noord-Groningen tot Zuid-Limburg.” De flexibiliteit van het hebben van een au pair geeft vaak de doorslag, en het is fiscaal aantrekkelijk. „Bedenk bovendien eens wat het kost om twee of drie kinderen op een kinderdagverblijf te hebben.”

Maar au pair zijn is geen baan, haast hij zich te zeggen. „Het is een culturele uitwisseling. De meisjes maken in het gastgezin kennis met een andere manier van leven en gaan vol nieuwe inzichten terug. Het is een investering in hun toekomst.”

Tot 2004 kwamen de meeste au pairs uit Oost-Europa, nu vooral uit Latijns-Amerika, Zuidoost-Azië en Zuidelijk Afrika. Au pair Melody Chikoti (20) keert in oktober terug naar Zambia, maar droomt al van een carrière in het toerisme. „Ik hou van reizen, van omgaan met verschillende nationaliteiten. Het liefst zou ik toeristen rondleiden door de nationale parken van Zambia.”

Evenals Rosas kwam Chikoti terecht in een nieuwbouwwijk in Den Haag. Opgegroeid in de Zambiaanse bush was dat ‘best wennen’. „Ik woonde in een dorpje in de heuvels, erg mooi. Hier is het volgebouwd. Op straat zegt niemand je gedag. Ik voelde me best eenzaam.” Maar Chikoti paste zich snel aan. Ze is zelfs gek op haring.

Het valt haar op hoe georganiseerd Nederlanders zijn. „Voor een verjaardagsfeestje krijgen mensen een uitnodiging en iedereen gedraagt zich. In Zambia nodigen mensen zichzelf uit. De volgende dag heeft iedereen barstende koppijn van de drank.” Toch wil ze Zambia niet verruilen. „De mensen zijn er vriendelijker.”

Nieuwsgierigheid dreef Rosalia Sekar Setyaninigsih Susanto (19) van het hectische Jakarta, Indonesië naar de Brabantse gemoedelijkheid van Cromvoirt, een dorpje bij Den Bosch. Dat wende snel. „Carnaval was erg leuk, een beetje zoals Onafhankelijkheidsdag in Indonesië, waarop iedereen traditionele kostuums draagt.’’ Met Sinterklaas zette ze haar schoen en deze zomer gaat ze met het gezin naar Plopsaland.

Hoewel gewend aan Nederland, verwondert ze zich nog steeds. Dat de vader van haar gastgezin in zijn eigen bedrijf wel eens helpt met schoonmaken! „Bij ons ondenkbaar, er is meer hiërarchie.” Of de directheid van de Nederlander. „Wij zeggen nooit nee. Ook niet als we nee bedoelen.”

De drie meisjes zullen een jaar in Nederland blijven. Buiten het opvangen van de kinderen hebben ze weinig taken: hun gastgezinnen hebben een schoonmaakster. Veel vrije tijd dus. Architect Viviana Rosas fietst dagelijks kilometers – met baby voorop – om zich te vergapen aan de Nederlandse woningbouw. Rosalia Susanto kijkt films om haar Engels bij te spijkeren en Melody Chikoti maakt uitstapjes met bevriende au pairs.

Geen van drieën wil straks werken met kinderen. Toch beschouwen ze het au pair zijn als een investering. Chikoti denkt zich te onderscheiden. „In Zambia is het niet gebruikelijk naar het buitenland te gaan, laat staan naar Nederland.” Susanto die na een wintersportvakantie met het gastgezin ook interesse kreeg voor het toerisme: „Ik weet tenminste hoe het is om in een andere cultuur te leven.”

Rosas gaat verder studeren. „Urbanisatie, of landschapsarchitectuur. Voor vrouwen in Colombia is het belangrijk iets te bereiken in het leven.” Ze valt even stil. Dan: „Ik ben afgestudeerd op huisvesting voor de armen. Uiteindelijk wil ik terug naar Colombia. Met de inzichten en ideeën die ik hier heb opgedaan, wil ik iets voor mijn land betekenen.”