Studenten vieren 1 mei in Roemeens Woodstock

1 mei rijdt heel Boekarest met de auto naar zee.

Het strandje Vama Veche is voor de studenten. ‘Hier hebben duizenden huwelijken hun oorsprong.’

Radu wordt nerveus van het getreuzel van z’n vrienden die hun tassen nog moeten pakken. Vanuit de hal schreeuwt hij naar boven: „Schiet op! Kleren heb je op het strand toch niet nodig.” Radu wil nog voor zonsondergang in Vama Veche zijn. „Daarna is het te laat, dan zijn de mooiste meiden al ingepikt.”

Voor veel jonge Roemenen is Vama Veche (Oude Grenspost) aan de Zwarte Zee een magische plek. „Het Woodstock van Roemenië,” zegt Viviana vanaf de achterbank. „Je voelt je er vrij, ver verwijderd van de hectiek van Boekarest.” Haar vriend Eugen duwt behendig de kurk door de hals van de wijnfles en neemt gulzig een paar slokken.

Radu, Viviana en Eugen kennen elkaar van de rechtenfaculteit in Boekarest, maar ze raakten pas echt bevriend op een van de muziekfeesten in Vama Veche. „Daar zijn Eugen en ik verliefd geworden,” zegt Viviana. „Duizenden huwelijken hebben daar hun oorsprong.”

Op 1 mei, als het seizoen aan de Zwarte Zee opent, vindt er vanuit Boekarest een ware uittocht plaats. Oudere Roemenen tuffen in hun Dacia’s naar vergane-gloriebadplaatsen onder de rook van havenstad Constantza. Voor de nieuwe rijken zijn er de laatste jaren luxe beauty & health resorts gebouwd. De jongeren slaan vlak voor Constantza rechts af en reizen verder, over een hobbelige weg die langs roestige scheepswerfkranen naar het laatste stukje strand van Roemenië leidt. Een stevige wandeling langs de bunkers die wijlen dictator Nicolae Ceausescu aan de kust liet bouwen, en je bent in Bulgarije.

De naam alleen al – Vama Veche. Uit de mond van Viviana zijn het twee vurige woorden vol verlangen. Politie en andere autoriteiten laten zich in het hippiedorp niet zien. „In Vama Veche regeert de liefde”, zegt Viviana, die onderweg nog snel haar make up op orde brengt.

Radu heeft acht cd’s klaarliggen. Zorgvuldig heeft hij de soundtrack van het tripje naar zee voorbereid. 150 kilometer buiten Boekarest, op een kaarsrechte weg die knalgele koolzaadvelden doorsnijdt, draait Radu de volumeknop naar rechts en brult mee met Bono’s In the name of love! Met een magere koe strak aangelijnd sjokt een oude vrouw over de zandstrook langs de weg.

De ‘latino’s van Oost-Europa’, zo karakteriseren de Roemenen zichzelf graag. Een chagrijn denkt dan meteen aan fraude en corruptie. Met die problemen worstelt Roemenië, dat staat buiten kijf. Maar wie zich daar het minst door uit het veld laat slaan is de Roemeen zelf. Hij is wat gewend. Na decennia van communistische dictatuur, en na nog eens 18 chaotische jaren sinds de omwenteling in 1989, heeft de Roemeen eelt op zijn ziel.

De toetreding tot de Europese Unie, vier maanden geleden, werd door Radu en zijn vrienden gevierd. Maar echt verbaasd zijn ze niet dat de politici in hun land nu al weer hopeloos met elkaar overhoop liggen. De beloofde hervormingen blijven uit. De president is geschorst door zijn politieke vijanden in het parlement. „The usual suspects”, lacht Viviana.

Nergens in Oost-Europa gaapt er zo’n diepe kloof tussen politici en jongeren als in Roemenië. Terwijl de politieke klasse al jaren een beschamende vertoning opvoert, zijn jonge Roemenen bezig aan een inhaalslag. Onverstoord werken ze aan het realiseren van hun ambities. „Ons improvisatietalent is een gevolg van de wanorde waarin we volwassen zijn geworden”, zei de Roemeense filmregisseur Catalin Mitulescu onlangs in een interview. Mitulescu maakt deel uit van een groep jonge Roemeense cineasten die de internationale filmwereld versteld doet staan met dynamische films vol zwarte humor en zelfspot. „We waren achttien toen we de straat op gingen om Ceausescu te verjagen”, zegt Mitulescu. „Dat heeft kracht en energie gegeven.”

Radu en zijn vrienden barsten van zelfvertrouwen, ook al gruwen ze van de mores aan hun rechtenfaculteit waar de oude garde nog de dienst uitmaakt. Een van Eugens professoren is Adrian Nastase, ex-communistisch kopstuk, voormalig premier en verdachte in tal van corruptiezaken. Nastases netwerken zijn zo machtig dat het gerechtelijk onderzoek naar zijn handelen al jaren niets oplevert. „Tijdens Nastases college denk ik aan wat anders, aan mijn toekomst”, zegt Eugen.

Of zij wellicht ambitie koesteren om een nieuwe politieke klasse te vormen? „Mij niet gezien”, zegt Radu. „Wie zich bij een partij aansluit wordt vanzelf corrupt.”

Net op tijd arriveren we aan het strand. De zon hangt nog boven de daken van de strandhuisjes. Radu trekt zijn schoenen uit en rent naar een houten bar waar zo’n vijftig bezwete lijven kronkelen op de muziek. Vannacht zet hij z’n verstand op nul. Morgen gaan we weer terug naar Boekarest. Radu moet een presentatie houden bij een nieuwe klant voor wie hij juridisch adviseur kan worden. „Ondanks alles hou ik van mijn land”, zegt Radu. „Er zijn hier zó veel kansen. Als je de verantwoordelijkheid maar neemt en niet gaat zitten wachten op hulp van buitenaf.”

Bezoek Roemeens Woodstock online: www.vamaveche.ro