Phil Spector moordenaar of romanticus

Al lang voordat vorige week het moordproces tegen Phil Spector begon, stond de popproducer al bekend als een gestoorde genie dat graag met wapens zwaait.

De van moord verdachte Phil Spector arriveerde woensdag met zijn lijfwachten bij het gerechtsgebouw van Los Angeles. Foto AP Music producer Phil Spector, middle, arrives at Los Angeles Superior Court surrounded by bodyguards, to face his murder trial in Los Angeles, Wednesday, April 25, 2007. (AP Photo/Damian Dovarganes) Associated Press

Als een doodzieke pornobons uit de jaren zeventig, zo oogt de Amerikaanse popproducer Phil Spector (67) in de eerste week van zijn moordproces in Los Angeles. Op het door drugs en medicijnen aangevreten muizenkopje een platinablonde pagepruik, een beetje lipstick op de dunne lippen. Dieppaars overhemd met de ruimhartige kraag over het beige, driedelige pak gevouwen. Het trillende, iele lichaampje opgehoogd met gehakte laarsjes, homohoefjes.

Wat kleding betreft doet Spector er alles aan om het beeld te bevestigen dat de Amerikaanse officier van justitie van hem probeert te schetsen: dat van de geestelijk gestoorde zonderling die meisjes mee naar huis neemt om ze met wapens te bedreigen. „Wie kleedt deze man?” vraagt The Independent zich dan ook vertwijfeld af.

Spector, die in de jaren zestig de popmuziek veranderde met zijn ‘Wall of Sound’, wordt verdacht van moord op de 40-jarige B-actrice Lana Clarkson, bekend van cultfilm The Barbarian Queen. Op 3 februari 2003 nam hij haar mee naar zijn nepkasteel in de heuvels van Los Angeles, en zou haar in de hal in de mond hebben geschoten met een revolver. Maar volgens Spectors advocaat zou Clarkson zichzelf per ongeluk hebben doodgeschoten met ‘het sierwapen’.

In de eerste week van het proces, dat woensdag begon, probeerde de officier van justitie aan te tonen dat Spector een lange geschiedenis heeft van het bedreigen van vrouwen. De eerste getuige was een ex-vriendin die zei in 1993 door Spector te zijn belaagd. De advocaat noemde Spector echter „een echte romanticus uit een vervlogen tijdperk”. De advocaat wilde ook nog een referaat houden over de grote verdienste van Spector voor de muziek, maar dit werd door de rechter onderbroken: Wilt u zich beperken tot de feiten?”

Het ziet er niet goed uit voor Spector. De huurchauffeur die Spector en Clarkson naar het kasteel reed, heeft al voor het proces verteld dat Spector met wapen en bloedende hand naar buiten kwam, en zei: „Ik denk dat ik iemand heb doodgeschoten”.

Voor popliefhebbers kwam Spectors arrestatie in 2003 niet als een verrassing. Reeds jaren behoren verhalen over de producer die met wapens liep te zwaaien, bij opnamesessies tot de folklore van de popmuziek. Hij zou onder meer zijn pistool op Dee Dee Ramone en Leonard Cohen hebben gericht. De verhalen pasten mooi in het beeld van het krankzinnige genie dat in de jaren zestig de popmuziek veranderde. De producer en componist maakte een lange rij hits als Da Doo Ron Ron, Be My Baby, You've Lost That Lovin' Feelin, Unchained Melody en To Know Is To Love Him. Hij wilde „little symphonies for kids” maken, dus trok hij geluidsmuren op met duizelingwekkend veel instrumenten, verdrinkend in kathedralen van galm. Voortaan probeerden bands niet meer zo goed mogelijk hun live-geluid te benaderen, maar werd de in de studio gecreëerde sound bepalend. Bands als The Beatles en The Beach Boys begonnen ook te experimenteren met opnametechniek. Spector maakte de rol van de producer doorslaggevend. Sinds hiphop en house genieten producers een sterrenstatus.

In 1970 maakte Spector een omstreden bewerking van Let it Be van de Beatles. Daarna bewees hij ook kale rock ‘n’ roll te kunnen opnemen door zijn werk met John Lennon en punkband The Ramones in de jaren zeventig. Sindsdien kwam hij alleen nog in het nieuws als de kluizenaar die in verduisterde kamers leefde, luisterend naar zijn oude hits in de jukebox.