Als ze gewend zijn, gaan ze ’t leuk vinden

- „Jij bent op zoek naar paarden?”- „Ja. Of kalfjes. Die zuigen ook.”

Terwijl de Oranje-familie Bossche bollen hapte, keken wij naar Undercover in Nederland. Alberto Stegeman, onderzoeksjournalist bij SBS 6, wilde doen geloven dat Nederland „de spil” is van een „dierenseksscene”. En daarom trok hij met een bestialiteitenfan de uiterwaarden van de IJssel in. Op zoek naar willige veulens.

Nou moet ik bekennen dat ik een zwak heb voor Alberto, een lefgozertje van het type ‘eerst zien, dan geloven’. Hij wil „verwerpelijke misstanden onthullen bij u en mij om de hoek”. Daarvoor treedt hij onder valse voorwendselen in contact met mensen, filmt ze met een verborgen camera, praat de beelden op z’n Peter R. de Vries’ aan elkaar, en brengt de schokkende onthullingen zo, floep!, de huiskamer in.

Met resultaat.

Alberto scoort. Behalve kijkers ook nieuws. Afgelopen maand nog. Direct na zijn eerste uitzending waren er Kamervragen. Hoe kon het dat in Nederland illegale mortierbommen te koop waren? Om over eerdere seizoenen maar niet te spreken. De goedlachse krullenbol stuitte op kinderprostitutie-netwerken, ontmaskerde defensiemedewerkers die illegale hoeren oppikten en zorgde ervoor dat de wildgroei van incasso- en detectivebureautjes tot staan werd gebracht.

Maar deze aflevering stuitte onmiddellijk tegen de borst. Het onderwerp was pervers en bizar. Hoe groot, klein, onbeduidend of omvangrijk de zogenaamde bestialiteitenscene was, kwamen we niet te weten. En de beelden – nee, gelukkig geen seks gezien – voegden helemaal niks toe. Meer dan schemeravonden, mistige wegrestaurants, handen in broekzakken en opbollende kruizen zagen we niet. Terwijl de dialogen misselijk maakten. Een man wilde gedekt worden door een grote hond: „Dat kan wel drie uur duren”. Een echtpaar dat ervaring had opgedaan met ruinen, zocht nu via internet contact met andere fanaten. En weer een andere man begon over „beloningsplekjes”.

Stegeman: „Zou zo’n beest jou nou willen?”

Onherkenbaar gemaakte man: „’t Is gewoon instinct, hè. Als ze eenmaal gewend zijn, gaan ze het leuk vinden.”

Juist wilden we afhaken of daar verschenen twee parlementariërs in beeld. Het waren Marianne Thieme van de Partij voor de Dieren en PvdA’er Harm Evert Waalkens, die als boer op zijn erf ook al eens zo’n perverseling had gespot. Seks met dieren, briesten ze, moet hoognodig verboden worden. „We hebben hier van doen met een maatschappelijk probleem.”

Is het heus? Is dit gedrag niet voorbehouden aan een handjevol geesteszieke idioten?

De geachte afgevaardigden hadden gesproken. Hoe groot, klein, onbeduidend, veelomvattend, geen idee – bestialiteit is nu een maatschappelijk probleem. Daar mag je anno 2007 niet voor weglopen.

Zodoende het hele halve uur uitgezeten. Geen detail bleef onbesproken. Hoe je contacten op doet, wat veilige standjes zijn, waar je ongestoord je gang kunt gaan, hoe je vluchtroutes uitzet. Me dunkt: als je als liefhebber de weg niet kende of nog niet op het idee was gekomen, weet je nu waar je het halen kunt.

Het leek erop alsof de SBS-presentator dat ook besefte. Op het moment dat we de bestialiteitenfan horen aanrijden tegen een veulen – het is in de uiterwaarden inmiddels pikkedonker – piept Alberto er gauw tussenuit.

Het zou me niks verbazen als het bestialiteitennetwerk na deze uitzending verveelvoudigd is. Met dank aan Alberto Stegeman, SBS 6 en hun jacht op kijkcijfers.

Discussieer over deze column op www.nrc.nl/ogen