Snoeiharde metal op een pakkende manier brengen

cd metalChimaira: Resurrection Ferret Music/Nuclear Blast

****-

Oké, het lijkt misschien of zanger Mark Hunter zich binnenstebuiten brult, maar uiteindelijk zijn het doodgewone liedjes met een couplet en een refrein die hij staat te schreeuwen. Dat is dan ook het geheim van de Amerikaanse band Chimaira: snoeiharde metal op een pakkende manier brengen.

Voor alle duidelijkheid: het zestal uit Cleveland vertolkt nog geen liefdesliedjes, het moet natuurlijk wel metal blijven. Hoewel er tekstueel weinig vooruitstrevends valt te beleven (Pleasure in Pain, No Reason to Live, Killing the Beast) gaat het muzikaal wel hard tekeer. Doordat gitaristen Rob Arnold en Matt Devries bruut gooi- en smijtwerk combineren met beter doordachte fragmenten blijft Resurrection boeien. Post-trash noemt de metalmaffia dat.

Een fijne bijkomstigheid is dat Hunter (‘Metal Moses’ voor vrienden en bekenden) ook normaal kan zingen. Terwijl hij zweverige melodieën aan elkaar smeedt, zoals Mike Patton dat vroeger bij Faith no More deed, houdt drummer Andols Herrick met zijn razendsnelle roffels zowel polsen als enkels soepel. Elektronicaspecialist Chris Spicuzza blijft onderwijl bescheiden en metselt alleen waar nodig een extra laagje toetsen erbij. Hij levert het zeldzame bewijs dat synthesizer en gitaar niet per se elkaars vijanden hoeven te zijn.