Op Superzondag heeft Tien Hitchcockvoetbal

Zou het dan toch? Dat Tien erin slaagt de allerlaatste speeldag van ‘de spannendste voetbalcompetitie ooit’ zinderend in beeld te brengen?

Normaal gesproken ben ik geen bord-op-schoot-kijker, zo iemand die elke zondagavond om stipt zeven uur met zijn avondeten achter de buis kruipt voor De Wedstrijden. Maar gisteren konden zo’n 1.512.000 kijkers daar moeilijk omheen.

Bij Tien, voorheen Talpa, had presentator Wilfred Genee zich geposteerd op de leuning van een knalrode fauteuil. Hij beloofde een „ontknoping op Hitchcockniveau”. En als vanzelfsprekend, vervolgde hij met een geheimzinnige glimlach om zijn lippen, beginnen we met de titelstrijd.

Vanzelfsprekend?

Als je om half negen de televisie aanzet, had een verstokte voetbalkijker geadviseerd, is dat vroeg genoeg. Terwijl Studio Sport steevast begon met de topwedstrijden, presteert Tien het om keer op keer duels van op zijn minst één topclub uit te stellen tot het laatste half uur, ja inderdaad: na de verplichte reclameblokken, een uitgebreide blik in de middelste en onderste regionen van de eredivisie en allerhande voorproefjes van Tien-amusement.

Degenen die daarop rekenden, misten drie kwartier zinderende voetbaltelevisie. Want zinderend werd het. Om precies zeven uur zond Tien de samenvattingen van de Grote Drie uit. Niet één voor één, maar in stukken geknipt en slim achter elkaar gemonteerd dankzij uitgekiend denk-, reken-, en schakelwerk van de regie.

Nog één zo’n Superzondag en ze kunnen deze recensent met hartklachten afvoeren naar het ziekenhuis. De beelden waren zenuwslopend. Elke tien minuten zagen we de kampioenskansen keren. Het begon met de onhandige uithaal van de AZ-keeper en ontgoocheling op het gezicht van trainer Van Gaal. Toen maakte Ajax 2-0 en hinkepinkte de trainer wanhopig langs de lijn, smekend om „alsjeblieft nog één doelpunt, eentje maar”. Om te besluiten met PSV dat de ene na de andere bal op de doelpaal knuppelde en in de laatste minuten van de wedstrijd ontsnapte aan een penalty.

Zou de NOS deze laatste speeldag beter in beeld hebben gebracht? Ik denk het niet. Bovendien: hoeveel speelruimte heeft een zender eigenlijk? Voetbaltelevisie zit in een strak keurslijf. De programmamakers zijn gehouden aan strikte voorschriften. Dat varieert van het moment van uitzenden (niet voor zeven uur ’s avonds), de lengte van de samenvattingen en regels over camera’s en microfoons tot verboden bij de Champions League om vuurwerk en incidenten in beeld te brengen.

Tien maakte dit keer prima voetbaltelevisie. Toegegeven, niet alle overtredingen kwamen in beeld – hebt u de rode kaart voor Excelsior gezien? – maar daarvoor in de plaats zagen we talrijke gemiste kansen. Reclame werd uitgesteld en de leuk bedoelde shotjes van voetbalpubliek zaten niet in het wedstrijdverslag.

Die bleven bewaard tot na de samenvatting. Ze brachten de kijkers langzaam weer bij zinnen. De krankzinnige spandoekteksten van PSV-fans: ‘Koeman, rot op.’ Of de AZ-supporter die onder zijn broekspijp – oeps, iets te voorbarig – een kampioenstatoeage tevoorschijn toverde. En dan was er nog verslaggever Jan Joost van Gangelen die erin slaagde ons definitief te laten terugkeren tot de gewone wereld.

Giechelend stond hij op het bordes in Eindhoven, terwijl PSV al lang en breed in het stadion gehuldigd was en op het stadhuisplein onder hem het Koninginnefeest was losgebarsten.

De volgende keer toch liever nuchter blijven, Jan Joost?

Discussieer over deze column op www.nrc.nl/ogen