Op Springdance waait een frisse bries

De drie danseressen in de neofolkoristische gospel ‘Scourge’ van Marc Bamuthi Joseph Foto Anna van Kooij Kooij, Anna van

Springdance Festival. Gezien op diverse avonden en op verschillende locaties in Utrecht. Inl: www.springance.nl

Een pief-paf-poef-ik-schiet-dansje of een neofolkloristisch hiphopgospel? Het was allemaal te zien op het tweejaarlijkse Springdance Festival in Utrecht. Een festival met weinig ‘echte’ dans – festivaldirecteur Simon Dove overwoog zelfs het woord dance uit de naam te halen – maar des te meer met uitingen op de scheidslijn van de beeldende kunst en de performance.

Het festival staat bekend als conceptueel en dat bracht de afgelopen jaren veel navelstarende makers met zich mee.

Dit jaar waren er weer van die choreografen die in hun eigen hersenpan lijken opgesloten, maar er waait inmiddels toch een fris briesje over het festival. Die neofolkoristische gospel Scourge bijvoorbeeld reflecteert direct op de maatschappij, dat wil zeggen de Amerikaanse, want Marc Bamuthi Joseph is een zwarte maker met Haïtiaanse roots. En de Haïtiaanse Afro-Amerikanen staan onderaan in de ‘rassenhierarchie’; zijn zij de echte ‘negers’ van de wereld. Bamuthi is een sterk performer maar zijn ellenlange raptekst komt rechtstreeks uit het klasje vormingstoneel: hij vergelijkt globalisering met genocide. Ondertussen staan drie danseressen decoratief Afrikaans te dansen, hiphopt een Poetry Slammer voorzichtig mee en speelt een bandje wat funk. Ondanks alle individuele talenten en goede bedoelingen doet Scourge je de tenen krommen.

Anderen hebben juist te veel vorm en te weinig inhoud. De Deense Mette Ingvartsen laat in Why we love action een groepje dansers in een groen decor onder prachtig groen licht simultaan vechten, huilen en schieten. Wat ze ermee wil zeggen, lijkt ze even vergeten. Aan vormelijke overdaad ontkwam ook Ibrahim Quiraishi niet door drie performers op een catwalk te laten ‘staan’ en daarbij je trommelvliezen uit je oren te beuken met harde muziek. David Weber-Krebs laat op een spannende orgeluitvoering van Stravinsky’s Sacre du Printemps, drie dames vooral niets doen in een kale kerk. Nergens wordt er enige noodzak en urgentie gevoeld. Ook de twee voor dans ‘gehandicapte’ makers Hooman Sharifi (dik) en Jean Luc Ducourt (oud) hebben in The desert is growing …niet zoveel wereldschokkends te vertellen maar vooral Sharifi heeft met dat rare lijf genoeg charisma om de aandacht van hun improvisatiedans vast te houden.

Dat briesje dat door het festival waait, komt ook door de boeking van oudere voorstellingen in de programmering. De Tjechische Kristýna Lhotáková deed met Featured – haar Zwanenmeer-interpretatie met drie oude mannen – vorig jaar al het Noorderzon festival in Groningen aan en de in Nederland werkende Nicole Beutler ging vorig jaar zo ver en o zo precies in haar conceptualisme dat Enter Ghost irritatie én bewondering oproept. Drie dames die wat staan te schudden en kermen, meer inhoud heeft het niet maar haar timing is genadeloos spannend. Er komt dus weer wat leven en afwisseling in de brouwerij van Springdance. Met of zonder het woord dance, stemt het hoopvol.