Dansbaar, vrolijk en toch somber

Bloc Party staat met één been in het pessimistische tijdperk.

Maar wil ook plezieren met een positieve uitstraling.

De ontwerpers van het akoestische wonder van Utrecht hadden nooit kunnen vermoeden dat de vloer van de deftige grote zaal van Muziekcentrum Vredenburg nog eens veranderen zou in één grote moshpit. Vanaf de eerste seconden was dat zaterdag het geval bij Bloc Party. De Londense rockgroep bracht het publiek meteen in beweging en dat was maar goed ook, want langer dan drie kwartier reguliere speeltijd ging het concert niet duren.

In het korte en succesrijke be-staan ontwikkelde de groep rond zanger/gitarist Kele Okereke een herkenbaar geluid. Hoekige ritmes, galmende zang en priemende gitaren herinneren aan de new wave uit de jaren tachtig, met duidelijke echo’s van Gang Of Four, The Cure en Joy Division. Ook de pathos van Simple Minds komt om de hoek kijken, nu tweede gitarist Russell Lissack steeds vaker kiest voor een breed uitwaaierend, synthesizer-achtig jengelgeluid dat zich een beetje valsig door de ruimte slingerde.

Hier schoot het geluidstechnische wonder te kort, want de “klassieke” akoestiek van Vredenburg liet Bloc Party’s pronte rocksound oplossen in overvloedige galm waarbij de teksten moeilijk te volgen waren.

Eigenlijk grossiert Bloc Party veel meer in sound dan in duidelijke songs met coupletten en refreinen. Omdat de songs om en om gespeeld werden met nummers van debuutalbum Silent Alarm, was de samenhang weg en stond er een geoliede rockmachine die, ondanks enthousiaste opmerkingen van Okereke tussendoor, een vrij mechanisch lesje afdraaide.

Veel van hun drijfveren gaven ze weg in het nummer This modern love met zijn terugkerende strofe „to be lost in a forest”. Dit bijna letterlijke citaat van The Cure voerde terug naar de vervreemding van die band, uit een tijd dat post-punk nog betekende dat muzikanten somber en overschaduwd door doem op het podium hoorden te staan. Bloc Party staat met één been in dat pessimistische tijdperk, maar wil ook plezieren met stevige dansritmes en een positieve uitstraling. Daarvoor werden de sterkere songs Banquet en Like Eating Glass ingezet, allebei van het debuut dat zo veel pakkender was dan hun recente werk.

Aan inzet bij band en publiek ontbrak het niet. Na een karige drie kwartier kwam het viertal terug voor een genereuze toegift, waarbij Okereke de tribunes van Vredenburg beklom om het tamelijk saaie aanzicht van vier mannetjes op een podium te doorbreken. Het blijft een bijzondere gewaarwording om een volle dansvloer vreugdevol te zien inhaken op muziek die in wezen zo somber is.

Gehoord: 27/4 Vredenburg, Utrecht. Herhaling: 26/6 HMH, Amsterdam-ZO.