Check 1-2

Die rauwe gitaar, dat kreunende orgel, die jengelstem, die wollige echo, dat tempo alsof de duivel je op de hielen zit; Check 1-2 klinkt als garagerock uit de jaren zestig, uit de tijd dat lang haar en opruiende klanken belangrijker waren dan hifi-kwaliteit.

Liedjes als I Won`t Cry, Come Around en Liar - in welk jaar zouden ze gemaakt zijn? In 2006 te Amsterdam staat in de kleine lettertjes op het hoesje van deze debuut-cd. En inderdaad, hoe stoffig en ruig de muziek van het Amsterdamse Check 1-2 (het vervolg op de Skidmarks) ook klinkt, het is nog net niet zo stoffig en ruig als het in 1969 had geklonken.

Toch is de manier waarop zanger Sander Borst het laatste woord van het vele malen herhaalde `I won`t cry` in de lucht laat hangen prachtig, en net zo weerloos als het in de jaren zestig klonk - alsof hij zijn tranen moet wegslikken.

Er zit iets schots en scheefs in de muziek van Check 1-2 - de orgels, gitaar en zang lijken tegen elkaar aan te botsen. Dat, in combinatie met de krakende solo`s, de wonderlijke melodieën en het helse tempo, doen je vergeten dat de Rolling Stones inmiddels oude mannen zijn en dat psychedelica uit de mode is.

Pastiche? Imitatie? Dit is het betere tijdreizen.

Check 1-2. Idem (Munich)