Bonte avond met Saul Williams

Afgelopen zaterdag bezochten Claudia (de fotografe, zie rechtsboven) en ik het PEN World Voices Festival, hier in de stad. Ruim 160 schrijvers kwamen onder leiding van Salman Rushdie uit de hele wereld samen om elkaar op de schouders te kloppen. Daar hoeft niets mis mee te zijn, bleek zaterdagavond ook. Het was bonte avond. Denk

cvr_penfestival_1324low.jpg
Afgelopen zaterdag bezochten Claudia (de fotografe, zie rechtsboven) en ik het PEN World Voices Festival, hier in de stad. Ruim 160 schrijvers kwamen onder leiding van Salman Rushdie uit de hele wereld samen om elkaar op de schouders te kloppen. Daar hoeft niets mis mee te zijn, bleek zaterdagavond ook.

Het was bonte avond. Denk aan die kampeerboerderij, maar dan in de club Bowery Ballroom. Met Grote Namen uit de Literatuur. Gevolg? Vermaak op niveau. Toneelschrijver Sam Shephard las voor uit zijn Motel Chronicles. Het beeld dat hij schetste over Amerika’s snelwegcultuur is gelijk aan hoe ik het onderweg meemaak. Groezelige romantiek. Eén voordeel dan wel weer: de ranzige motels zijn grotendeels vervangen door Best Western-achtige blokken.

Held van de avond was de zwarte dichter/rapper Saul Williams. Hij droeg een legerjasje uit een lang voorbije oorlog, had een Mohawk-kapsel. Ik probeerde mee te schrijven. (Lees hier het stuk uit de papieren krant van vandaag.)

„A country in puberty
A country at war
The greatest Americans have not been born yet
They are waiting patiently
For the past to die
Please give blood.”

Agressief in beweging en toon, maar met humor om het publiek niet van zich vervreemden. De combinatie werkt, de zaal joelt. „Zo boos ben ik echt niet hoor”, verontschuldigt Williams zich.

Dat wil zeggen: wel op de hiphopcultuur. Die heeft volgens hem een negatieve invloed op de Amerikaanse zwarte bevolking. Hij leest een telegram voor. „Hiphop. Stop.”