Blij inhaken op de sombere rockmachine Bloc Party

Concert: Bloc Party. Gehoord: 27/4 MC Vredenburg, Utrecht. Herh.: 26/6 Heineken Music Hall, A’dam.

De ontwerpers van het akoestische wonder van Utrecht hadden nooit kunnen vermoeden dat de vloer van de deftige grote zaal van Muziekcentrum Vredenburg nog eens zou veranderen zou in één grote, hossende mosh pit. Vanaf de eerste seconden was dat zaterdag het geval bij Bloc Party. De Londense rockgroep bracht het publiek meteen in beweging. En dat was maar goed ook, want meer dan drie kwartier reguliere speeltijd ging het concert niet duren.

In het korte en succesrijke bestaan ontwikkelde de groep rond zanger/gitarist Kele Okereke een herkenbaar geluid. Hoekige ritmes, galmende zang en priemende gitaren herinneren aan de new wave uit de jaren tachtig, met duidelijke echo’s van Gang Of Four, The Cure en Joy Division. Ook het pathos van Simple Minds komt om de hoek kijken, nu tweede gitarist Russell Lissack steeds vaker kiest voor een uitwaaierend, synthesizerachtig jengelgeluid dat zich een beetje vals door de ruimte slingerde. Hier schoot het geluidstechnische wonder van Vredenburg toch tekort, want de ‘klassieke’ akoestiek liet Bloc Party’s pronte rocksound oplossen in een overvloedige galm, waarbij de teksten moeilijk de volgen waren.

Eigenlijk grossiert Bloc Party veel meer in een eigen geluid dan in duidelijke liedjes met coupletten en refreinen. Een complicerende factor is dat hun recente, tweede album A Weekend In The City een hoogdravend concept bevat over het decadente uitgaansleven van Noord-Londen en de gevoelloze mensen die zich daarin bewegen. Omdat de songs om en om gespeeld werden met nummers van debuutalbum Silent Alarm, was de samenhang weg en stond er een geoliede rockmachine die, ondanks de enthousiaste opmerkingen van Okereke tussendoor, een vrij mechanisch lesje afdraaide.

Veel drijfveren gaven ze weg in het nummer This modern love met zijn terugkerende strofe to be lost in a forest. Dit bijna letterlijke citaat van The Cure voerde terug naar de vervreemding van die band, uit een tijd dat post-punk nog stond voor sombere, door doem overschaduwde muzikanten.

Bloc Party staat met één been in dat pessimistische tijdperk, maar wil ook het publiek plezieren met stevige dansritmes en een positieve uitstraling. Daarvoor werden de sterkere songs Banquet en Like eating glass ingezet, allebei van het debuut dat zoveel pakkender was dan hun recente werk.

Aan inzet bij band en publiek ontbrak het niet. Na een karige drie kwartier kwam het viertal terug voor een genereuze toegift, waarbij Okereke de tribunes van Vredenburg beklom om het tamelijk saaie aanzicht van vier mannetjes op een podium te doorbreken. Het blijft een bijzondere gewaarwording om een dansvloer vreugdevol te zien inhaken op muziek die in wezen zo somber is.