Tam rockbeest

Black Rebel Motorcycle Club:Baby 81(Universal)

Bij hun verschijnen in 2001, had Black Rebel Motorcycle Club alles in zich om legendarisch te worden. De drie leden zien er uit als rock ’n’ roll-outlaws, spelen hypnotiserende rock en zijn omfloerst door het soort ongrijpbaarheid dat in het huidige roddeltijdperk ook wel eens verfrissend is. Die eigenzinnigheid zit ook in de muzikale keuzes die de groep uit San Francisco maakt.

Maar na de belofte van de eerste hit, ‘Whatever Happenend To My Rock ‘n’ Roll’ en het debuut, zijn ze nooit zo ver gekomen als tijdgenoten White Stripes of The Strokes. Want wat bleek? De drie rockhelden zijn eigenlijk een beetje soft. Ze willen niet echt fel tekeer gaan, en bedenken brave beeldspraken als ‘Six Barrel Shotgun’ (staat voor: gitaar). BRMC is meer hippie dan hardcore, meer afwachtend dan in de frontlinie. Dat bleek ook uit de (overigens geslaagde) oefening in nostalgie Howl uit 2005, een akoestisch opgenomen cd die teruggreep op de ideeën van de beat-poets.

De nieuwe cd, Baby 81, is wel elektrisch. De natuurlijke kenmerken van Black Rebel Motorcycle Club blijven aantrekkelijk. Zoals de slaapkamerstem van Peter Hayes en de zinderende gitaarklanken die bijna als een orgel klinken. De melodieën zijn een beetje vlak, maar languissant. Dat wordt onderstreept door de uitwaaierende instrumentaties die op Baby 81 op bijzondere manier vervolmaakt zijn. In ‘Window’ bijvoorbeeld leunen de woorden van Hayes op een pianobedje dat bonkt en bokt, en Hayes tot falsethoogte opzweept. En in ‘Berlin’ is het gitaarspel als een roestige boogie, waar de drum vrolijk doorheen stuitert. Maar van de dertien nummers zijn, zeker tegen het eind, ook een paar te kleurloos. Dat komt vooral door de dan weinig expressieve Hayes.

‘What happened to the revolution’, zingt Hayes in ‘Berlin’. En inderdaad, soms zou je wensen dat de groep feller van leer trok. Dit beest is mooi maar tam.

HESTER CARVALHO