Meiden met ballen (en hoofddoeken)

Nog even en voetbal is de populairste teamsport voor meisjes. Het aantal meiden dat voetbalt, neemt namelijk razendsnel toe. Ook allochtone meisjes laten zich niet onbetuigd: de eerste twee Marokkaanse meisjesvoetbalteams zijn een succes, schrijft Renate van der Zee

Het regent en er staat een harde wind, eigenlijk is het gewoon hondenweer, maar de meiden van SVV-Scheveningen trekken zich daar echt niets van aan. De woensdagtraining duurt eigenlijk tot half acht, maar ze proberen hem altijd te rekken tot acht uur. Hun trainer Flip van Hulst slaat hen gade met een mix van tederheid en aardse Haagse humor. Als een meisje het heel goed doet, zegt hij onderkoeld: „Kan leuk ballen”. Sommige van zijn pupillen zijn zo fanatiek dat thuis de hel losbarst als een training vanwege slecht weer wordt afgelast. „Dan kan ik Stichting Korrelatie bellen”, zegt een van de moeders aan de kant.

„Na een saaie schooldag is het lekker als je ’s avonds voetbaltraining hebt. Dan kun je je helemaal uitleven”, zegt middenvelder Daisy (11). Zij zat net als inval-keeper Sophie (10) eerst op ballet, maar dat werd niets. „Met voetbal beweeg je meer”, vindt Sophie. „Bovendien heb je met ballet maar een keer per jaar een uitvoering en met voetbal eigenlijk elke week.”

44.000 vrouwelijke leden

SVV Scheveningen is een van de drieduizend Nederlandse voetbalverenigingen waar meisjes trainen. Toen Flip van Hulst er acht jaar geleden begon, stond hij met negen meiden op het veld. Nu zijn het er bijna veertig. En het zijn niet alleen Scheveningse meiden die gek zijn op voetbal. Overal in Nederland groeien de meisjesteams. De KNVB telt inmiddels ongeveer 44.000 vrouwelijke leden onder de negentien jaar. Sommige daarvan spelen in gemengde teams, maar de meeste clubs (2100) hebben speciale meisjesteams die uitkomen in een eigen competitie. De Amsterdamse voetbalclub SC Buitenveldert is de grootste als het gaat om meidenvoetbal. Bij die club speelt een verbluffend aantal van 250 meisjes.

Als meisjesteamsport doet voetbal tegenwoordig alleen nog onder voor hockey, maar als het zo doorgaat, duurt dat niet lang meer. De opkomst van het meidenvoetbal is niet te stuiten. Toen FC Twente vorige maand een talentendag voor vrouwenvoetbal organiseerde, kwamen daar tot de stomme verbazing van de organisatoren 575 voetbalsters op af.

„Meisjes hebben altijd al willen voetballen, daar ligt het niet aan. Het verschil is dat hun ouders tegenwoordig niet meer met het idee rondlopen dat voetbal iets voor jongens is’’, zegt Welmoed de Lang, hoofdredacteur van het blad Vrouw en Voetbal, wanneer haar wordt gevraagd naar het waarom van de meisjesvoetbalhausse. „Ik ben zelf van de generatie die altijd wilde en nooit mocht. Ik hoor het ook van heel veel hockeysters: ze hadden liever gevoetbald, maar hun ouders vonden dat niets voor meisjes.’’

motoriek van meisjes

Maar het is niet alleen de houding van de ouders: vrouwenvoetbal wordt in Nederland gewoon steeds serieuzer genomen. Niet voor niet maakt de KNVB plannen om een eredivisie voor vrouwen op te richten. En misschien is het moderne voetbal ook aantrekkelijker voor vrouwen. Waren voetballers vroeger knoesten van kerels, tegenwoordig zijn het mooie jongens, stijliconen zelfs. De stap naar zo’n sport is voor meisjes veel minder groot.

„De motoriek van meisjes is in de loop der jaren beter geworden”, weet Flip van Hulst. „Langzamerhand gaat iedereen inzien dat meisjes niet slechter hoeven te voetballen dan jongens. Met de training doe ik het iets rustiger aan, maar het scheelt heel weinig.”

De belangstelling voor voetbal is trouwens niet voorbehouden aan Nederlandse meisjes: ook allochtone meisjes doen een run op het voetbalveld. In de teams van SVV-Scheveningen zijn de meeste speelsters blond, maar ze voetballen vaak tegen teams waarin Surinaamse, Turkse, Marokkaanse en Kaapverdiaanse meiden geduchte tegenstandsters vormen.

voetballen met hoofddoek

Twee jaar geleden was de zestienjarige Jamila Aitboubker die met hoofddoek en al bij het Amsterdamse ASV Wartburgia voetbalde bijzonder genoeg voor filmmaakster Ingeborg Jansen om een korte film aan haar te wijden. Maar tegenwoordig zie je steeds vaker hoofddoeken op met name Amsterdamse voetbalvelden. De Amsterdamse voetbalvereniging VVA Spartaan-West is dit seizoen zelfs begonnen met twee Marokkaanse meisjesteams. Sportschoenenfabrikant Nike is de sponsor en via een buurtwerker zijn Marokkaanse meiden uit de buurt aangetrokken. Allemaal meiden die graag voetballen, maar tot dan toe waren aangewezen op de straat. Omdat het lidmaatschap gratis is en ze ook een gratis tenue krijgen, kunnen ze nu eindelijk serieus gaan trainen. Inmiddels zijn de Marokkaanse meisjesteams zo’n succes, dat er tientallen meiden op de wachtlijst staan.

Het is een van de weinige echt koude dagen, maar toch komen de meiden deze woensdag enthousiast naar hun training. Het gaat overigens niet alleen om Marokkaanse meisjes: een paar zijn van Turkse afkomst en er zit ook één Nederlands meisje bij. „Een team met Marokkaanse meisjes is veel gezelliger’’, vertelt Tessa (14). „Ze nemen trommels mee en vieren na afloop feest, ook als we niet gewonnen hebben.”

„Voetballen was altijd al mijn hobby’’, zegt Emine (16). „Maar ik kwam niet verder dan de straat. Toen ik van vriendinnen hoorde dat ik hier in een team kon voetballen, hoefde ik niet lang na te denken.” Zij draagt samen met een aantal andere meisjes een hoofddoek. „Dat is handig”, zegt ze. „Dan hangt je haar niet voor je ogen.”

„Sportief! Je moet sportief zijn”, roept Amal (9). Zij vindt het fantastisch om in een echt te team te voetballen. Haar moeder komt altijd met haar mee en staat langs de kant te kijken. „Het is leuk voor mijn dochter”, zegt ze. „Jammer dat ik zelf vroeger niet de kans heb gekregen om te voetballen”.

ijskoude wind

Trainster Bouchra Aitl’hou vindt het heel belangrijk dat meisjes uit haar cultuur de kans krijgen om te voetballen. „Het is voor Marokkaanse ouders moeilijk hun dochter op voetbal te doen als daar allemaal vreemde mensen zitten en de trainer een man is. Maar hier kent iedereen elkaar en ben ik de coach. Dat deze meisjes voetballen, is volledig geaccepteerd binnen de gemeenschap. Sommige voetballen met een hoofddoek, maar tijdens de wedstrijden dragen ze allemaal een korte broek.”

Tijdens de training is de voertaal Nederlands. In de koude wind rennen de meiden over het veld. Drie Marokkaanse jongens die een balletje aan het trappen zijn, worden door Bouchra vriendelijk doch beslist naar de kant van het veld gestuurd. Ze vertelt hoe trots ze op haar meiden is. „Dat meisje daar, met die roze hoofddoek is bijvoorbeeld een heel goede verdedigster”, zegt ze. „Ach, sommige van deze meiden zijn zo goed, dat je denkt: waarom ben je niet eerder gaan voetballen?”

De drie weggestuurde jongens staan aan de rand van het veld. Wat vinden zij er nou van, al die voetballende meiden? „Nou”, zegt de grootste. „Ze kunnen heel goed voetballen, hoor”. De kleinste giert het uit en roept: „Het zijn hele goede dames. Ze kunnen perfect voetballen. Perfect!”