Ik was het niet, Marokkanen lijken allemaal op elkaar

Wie komt er bij de rechter en waarom? Die vrouw wilde mij te grazen nemen, zegt Farid. In plaats daarvan deed hij het haar. Hij krijgt vier weken cel.

Drie advocaten staan bij de balie in de rechtbank van Utrecht, de toga’s losjes over de arm. De rechter in zaal F zit er voor het eerst, zegt de een. „O jee, dus ze is heel zorgvuldig”, zegt de ander. „Hartstikke onzeker.”

De rechter is een jonge vrouw met een paardenstaart. Ze is niet nieuw. En ze is ook niet onzeker. In de zaal, op de tribune voor het publiek, zit nog een rechter. Rechter Bueno zit er niet om rechter Bruna te controleren. Hij zit er omdat de rechtbank Utrecht veel aan ‘intervisie’ doet. Rechters gaan bij elkaar in de zaal zitten om te kijken hoe het gaat.

De verdachte, Farid D. wordt door twee bewakers de zaal in gebracht. Hij gaat naast zijn advocaat zitten en eindigt elke zin beleefd met: ‘mevrouw de rechter’. Farid (28) zou op een avond in Driebergen-Rijsenburg een baksteen tegen de ruit van een woonhuis hebben gegooid en de bewoners hebben bedreigd. Farid ontkent. Hij is niet in Driebergen geweest en al helemaal niet bij dat huis. In het huis woont Shirley met haar vriend en haar dochter van veertien. Farid kent Shirley wel. Uit het uitgaansleven. „De eerste keer dat ik haar ontmoette, vroeg ze of ik met haar mee naar huis wilde.” De rechter kijkt neutraal, Farid verontschuldigt zich toch: „Ik ben nog een jonge jongen.”

Ze hebben, zegt hij, een paar keer seks gehad. Altijd op haar verzoek en altijd midden in de nacht. Zijn vrienden bleven even in de woonkamer wachten. Soms nam hij een van zijn vrienden mee voor haar dochter.

De avond van 13 april kwam Farid ook bij haar langs, in de auto met drie vrienden. Zegt Shirley. Farid was dronken en werd boos dat ze hem niet binnenliet. Hij gooide een steen naar het raam. Haar vriend kon nog net op tijd het raam dichtdoen, anders was hij geraakt.

Farid erkent dat hij die avond flink gedronken had. Maar hij weet zeker dat hij niet bij haar huis is geweest. „Wij Marokkanen lijken misschien allemaal op elkaar. Maar ik was het niet.” Hij denkt dat het een wraakactie is van Shirley. Dat haar vriend achter het overspel is gekomen en dat ze daarom een verhaal heeft verzonnen. Ze wilde hem te grazen nemen. En dat is goed gelukt, zegt Farid. Hij werd dezelfde avond nog aangehouden door de politie en zit nu al twaalf dagen vast.

De officier van justitie gelooft niks van het verhaal van Farid. Vier mensen waren getuige van zijn geweldpleging die avond. Shirley, haar vriend, haar dochter en een vriendinnetje van haar dochter. De politie is er bij geweest. En Farid werd kort na het incident aangehouden in de auto. Bij het station van Driebergen. Dus hij was wél in de buurt.

Farid is een bekende van justitie, heeft al eens een straf gekregen voor openlijke geweldpleging en voor diefstal. De officier eist twee maanden cel.

De advocaat krijgt het woord. Hij wijst erop dat de vier getuigen allemaal verschillende namen noemen. Soms noemen ze een Farid, dan weer een Hafid, een Nourredine. Farid zou in het Marokkaans hebben geroepen dat hij de man van Shirley zou doodmaken. Hoogst ongeloofwaardig, zegt de advocaat. Want Shirley en haar dochter verstaan geen Marokkaans.

Normaal doet een politierechter meteen uitspraak. Maar rechter Bruna besluit een korte pauze te nemen. Ze wil, zegt ze, alles even op een rij zetten. Farid wordt door de bewakers afgevoerd naar de cellen in de kelder van de rechtbank.

De andere rechter, Bueno knikt tevreden. „Bij twijfel altijd een time-out nemen. Even rustig nadenken.” Nadeel is wel, zegt hij, dat daardoor de zittingen uitlopen. „Maar beter een goed vonnis, dan snel een onjuist.”

Hij loopt naar de raadkamer, waar rechters overleggen en waar verder niemand binnen mag. Hij komt meteen weer terug. „Ze had me niet nodig.”

Of hem iets opvalt nu hij een keer achter de verdachte zit, in plaats van tegenover. Hij fluistert: „De advocaat draagt geen sokken.” En verder: dat de griffier en de officier van justitie bijna verdwijnen achter hun computerscherm. Dat zou anders moeten.

Na tien minuten is rechter Bruna weer in de zaal. Het duurt nog lange minuten voor Farid naar boven is gebracht. Rechter Bruna heeft een besluit genomen. „Omdat u zo stellig ontkende, wilde ik nadenken.” Ze veroordeelt hem tot vier weken gevangenisstraf.

Farid gaat terug de cel in. Rechter Bueno loopt de zaal uit, steekt zijn duim op tegen rechter Bruna: „Het gaat goed.”