Het zoet slaat toe

In Oud-Zuilen signaleert Joep Habets een gebrek aan aardappelbakkunst

Aan de Utrechtse Vecht bij de toerit naar kasteel Zuylen ligt restaurant Belle. Het ontleent zijn naam aan de beroemdste telg van het kasteel, de schrijfster Belle van Zuylen.

Restaurant Belle trekt ongetwijfeld een breder publiek dan het literaire werk van zijn naamgeefster. De sfeer is ongedwongen, de jassen hangen gewoon over de stoelen. De tafels zijn deels met linnen gedekt, deels eet men van het blote, wat plakkerige hout. De servetten zijn van papier met linnen-look. Het uitzicht over de rivier neigt naar het pittoreske.

Hier verzamelen zich relatief veel twintigers en jonge dertigers om op de zaterdagavond meer dan een enkel hapje te eten. Ze zullen de sfeervolle entourage waarderen en de vaardige, vriendelijke bediening, maar ze stellen geen bijzonder hoge gastronomische eisen. De kaart biedt minder verfijning dan je in deze aristocratische contreien zou verwachten. Belle heeft het beproefde aanbod van het middenklasserestaurant, zoals carpaccio, uiteraard met geroosterde pijnboompitjes, en crème brûlee. Toch is Belle niet echt voordelig, een volledig culinair avondprogramma vergt al gauw zestig euro per persoon.

Zo’n avond zou kunnen openen met gerookte zalm of paté. De zalmtartaar gaat gebukt onder een fors gepocheerd ei. De verhouding tussen en ei zalm valt daardoor ten nadele uit van de zalm. Eromheen liggen drupjes truffelcrème, die goed werk doen voor de smaak. De plak paté oogt fraai, in spek gewikkeld en twee maal doorsneden door een laagje portabella. Hij heeft een herkenbare leversmaak en komt met vijgencompote. Zoet is niet het ideale maatje van paté, maar het is desondanks een populaire combinatie.

De wijnkaart van Belle is opmerkelijk. Er staan redelijk geprijsde wijnen op van goede handelshuizen als Louis Jadot, maar ook erg dure wijnen die wat niveau en prijs betreft absoluut niet passen bij het aanbod uit de keuken. We kiezen voor een Chiroubles, het buurdorp Fleurie in de Beaujolais, van Domaine Cheysson, maar bemerken te laat dat hij van het jaar 2000 is. Hij is een paar jaar te oud, maar door zijn belegenheid heen is toch nog wat elegantie te proeven.

Bij de hoofdgerechten baart het parelhoen gevuld met spinazie weinig opzien. Het is precies wat het belooft te zijn, met weinig raffinement bereid. De zonder meer mooi rosé gebraden lamskoteletjes liggen op een onmogelijk te determineren groenteprutje waarmee zich de persillade mengt. Alweer manifesteert zich de verzoeting van het culinaire landschap. Behalve een lichte lamsjus ligt er ook een zoete siroop op het bord die past bij de groente noch de persillade.

Meestal begroeten we de schaaltjes garnituur met vreugde, maar ditmaal is er te weinig zorg aan besteed. Het eerste schaaltje bevat een mengsel van bloemkool en broccoli in een klassiek ‘papje’, het tweede gemengde salade en het derde gebakken aardappeltjes. Ze zijn overgoten met een oranjebruin veel te zout goedje dat het gebrek aan aardappelbakkunst moet verhullen.

De pompoentaartt, een van de nagerechten, is bleek van smaak. Dat kan niet worden gezegd van de gefrituurde amandelspijs die met ijs van amarenekersen en slagroom een smaakvol trio vormt. Opnieuw slaat het zoet toe, maar nu op de juiste plaats en op de juiste tijd.

Grand restaurant Belle, Dorpsstraat 12 Oud-Zuilen, 030 2441790, www.belle.nl